บทที่ 97

หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของอีธานก็โทรเข้ามาด้วยความโกรธ

“แกนี่มันเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ แกทำบ้าอะไรลงไป? แม้แต่น้าของแกก็ยังโกรธ และโกลเด้น คอร์ปอเรชั่นกำลังจะถอนการลงทุนออกไป กลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

...

รุ่งเช้าของวันต่อมา แคทเธอรีนได้รับโทรศัพท์จากเวสลีย์

“คุณพอจะมีเวลาว่างมาทานอาหารกลางวันด้วยกันไหมครับ? ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องวิลล่า”

“ได้ค่ะ”

“ผมจะขับรถไปรับคุณนะครับ” เวสลีย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมเกรงว่าคุณจะไม่รู้ทางไปร้านอาหาร”

แคทเธอรีนทำได้เพียงตอบรับข้อเสนอของเขาเท่านั้น

เวลาเที่ยงตรง รถของเวสลีย์ก็จอดรออยู่ที่ด้านล่าง

เธอขึ้นไปบนรถแล้วเวสลีย์ก็ยื่นชานมให้กับเธอ “ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่คุณถูกกล่าวหาเมื่อวานนี้”

ชานมราคาไม่แพง ดังนั้นแคทเธอรีนจึงรับเอาไว้โดยไม่มีปัญหา

“หลังจากที่ดิฉันเคยถูกญาติหักหลัง ดิฉันเชื่อว่าคุณเองก็คงรู้สึกไม่ดีเหมือนกันใช่ไหมคะประธานโลว์ยอนส์”

"คุณฉลาดจริง ๆ" ดวงตาของเวสลีย์เต็มไปด้วยความขมขื่น แต่ก็ยังมีความชื่นชมจริงใจอยู่ในน้ำเสียง "อีธานทำผมผิดหวังจริง ๆ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"

แคทเธอรีนเองก็รู้สึกผิดหวังและคับแค้นใจไม่ต่างกัน เธอจึงเข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้น

เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนเล่นที่แสนจะอบอุ่นและสดใสในวัยเด็กของเธอที่ทำให้เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้?

เวสลีย์สตาร์ทรถ “การร่วมลงทุนระหว่างโกลเด้น คอร์ปอเรชั่น และโลว์ คอร์ปอเรชั่นจะถูกยกเลิกทั้งหมด”

“นั่นจะต้องเป็นผลกระทบครั้งใหญ่ของอีธานเลยนะคะ” แคทเธอรีนถอนหายใจออกมา ตำแหน่งผู้สืบทอดโลว์ คอร์ปอเรชั่น ที่อีธานปรารถนานักหนาคงจะไม่มั่นคงอีกต่อไป

จู่ ๆ หญิงสาวก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่าคนที่จะช่วยเธอแก้แค้นคนเลวนั่นจะเป็นน้าแท้ ๆ ของเขาเอง เพียงแต่เขาแค่ไม่ใช่ ฌอน ฮิลล์เท่านั้นเอง