บทที่ 972

ฌอนอุ้มแคทเธอรีนและวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ทันทีโดยไม่คิดลังเล

ในไม่ช้าพ่อบ้านก็พาหมอมาถึง เมื่อเห็นว่าบาดแผลนั้นลึก แคทเธอรีนจึงจําเป็นต้องฉีดยาเพื่อลดการอักเสบ

แคทเธอรีนยังพอจะอดทนต่อความเจ็บปวดได้อยู่ ความเจ็บปวดก็ไม่เห็นจะเป็นไรตราบเท่าที่ฌอนไม่รู้เรื่องนี้

ในทางกลับกันฌอนใจสลายและโทษตัวเอง “เมื่อคุณไปชายทะเลครั้งหน้า ผมจะอยู่กับคุณตลอดเวลาคุณจะได้ไม่ไปทําอะไรที่เสี่ยงอันตรายอีก” ”

แคทเธอรีนไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ทุกวันนี้เธอก็ใช้ชีวิตราวกับว่าเธอนั้นอยู่ในคุกอยู่แล้ว ดังนั้นไม่ว่าเขาจะจับตาดูเธอหรือไม่ก็ไม่ได้สําคัญเลย

…

ตอนกลางคืน แคทเธอรีนขดตัวอยู่บนโซฟาที่ระเบียงและรักษาระยะห่าง

เธอเบื่อแทบตาย ที่นี่เธอไม่สามารถเล่นโทรศัพท์ ดูโทรทัศน์ หรือช้อปปิ้งได้ เธอไม่รู้จักใครที่นี่สักคนเช่นกัน นอกจากได้อ่านหนังสือเป็นครั้งคราวแล้ว ที่เธอทำได้ก็แค่จ้องมองพื้นที่เวิ้งว้างทุกวันไปเท่านั้น

"คุณเบื่อไหมครับ?" ฌอนออกมาจากห้องน้ำ หัวใจของเขาเจ็บปวดเมื่อเห็นหน้าตาบึ้งตึงของเธอ

“นอนกับผมนะถ้าคุณเบื่อ”

ทันทีที่เขาพูดจบประโยค เขาก็อุ้มเธอไปที่ห้องนอนใหญ่วางเธอลงบนเตียง แล้วเขาก็เอิ้อมมือมาถอดชุดนอนของเธอออก

เมื่อเห็นว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร แคทเธอรีนก็ต่อต้านเขา “ฌอน ขาฉันบาดเจ็บและมันก็ปวดอยู่นะ คุณปล่อยให้ฉันอยู่ตามลำพังไม่ได้เหรอไง?”

ความรู้สึกผิดฉายแววในดวงตาฌอน เขาจึงพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ผมถามหมอมาแล้ว เขาบอกว่าผู้หญิงมีแนวโน้มจะตั้งครรภ์ได้มากที่สุดหลังจากหมดประจําเดือนได้สองสามวัน ผมพลาดวันเหล่านี้ไม่ได้เลย แต่ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะไม่ให้โดนบาดแผลของคุณ”

จากนั้นเขาก็ฉวยโอกาสปิดริมฝีปากของเธออีกแต่ด้วยท่าทางอ่อนโยน

แคทเธอรีนอ่อนแอเกินกว่าจะเอาชนะเขาได้อยู่แล้วตั้งแต่ก่อนที่เธอจะได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้เธอบาดเจ็บอยู่ เธอก็ยิ่งไม่มีทางที่จะหยุดเขาได้เลย

เธอรู้ว่าชายคนนี้ตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องทำมันให้ได้ ถึงแม้สองสามวันนี้เธอน่าจะตั้งครรภ์ได้มากที่สุด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอปลอดภัยอย่างเต็มที่