บทที่ 99

ความหล่อของเขาเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ ทว่าอารมณ์ของเขา… ลืมมันไปเถอะ มันน่าโมโห

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้? แคทเธอรีนแทบอยากจะหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งหนีออกไปทันที

“คุณฮิลล์ คุณชายแฮริสัน” เวสลีย์ลุกขึ้นยืนด้วยความแปลกใจและจับมือกับผู้มาใหม่ทั้งสอง

ทว่าเมื่อเขายื่นมือไปจับมือกับฌอน ฌอนกลับมองตอบเขาด้วยสายตาเกียจคร้านและแพขนตายาว

ไม่กี่วินาทีผ่านไป เวสลีย์เริ่มรู้สึกอึดอัดใจ ในขณะที่เขาคิดว่าฌอนคงไม่จับมือกับเขา ผู้ชายคนนั้นก็ยื่นมือออกมาจับมือของเขาแล้วเขย่าเบา ๆ “ขอโทษทีนะ วันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดี”

เวสลีย์เคยติดต่อกับ ฌอน ฮิลล์มาแล้วหลายครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาตั้งใจจะขอให้ฌอนดำเนินการฟ้องร้องทางธุรกิจให้กับเขา การเจรจาในขั้นต้นดำเนินไปได้ด้วยดี ทว่าในเวลาต่อมาสำนักงานกฎหมายแจ้งว่าเขาไม่ว่าง

ถ้าจะพูดกันตรง ๆ เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจกับ ฌอน ฮิลล์

แต่อย่างไรก็ตาม ฌอนเป็นบุคคลที่เป็นที่กล่าวขานในแวดวงทนายความ เพราะเขามีชื่อเสียงโด่งดัง เวสลีย์จึงอยากจะแสดงความนับถือกับเขาบ้าง บางทีพวกเขาอาจจะมีโอกาสร่วมงานกันในอนาคต

ด้วยเหตุนั้น เขาจึงยิ้มออกไปและถามขึ้น “ใครทำให้คุณฮิลล์อารมณ์ไม่ดีครับ?”

เรียวนิ้วของฌอนดึงดอกกุหลาบออกมาจากช่อดอกไม้บนโต๊ะแล้วเขาก็สัมผัสมันเล่น “ผู้หญิงทุกคนชอบอะไรที่ไม่มีรสนิยมแบบนี้เหรอ?”

แคทเธอรีนรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นทันที

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเวสลีย์นิ่งอึ้งไป อย่างไรก็ตามเขาก็เพิ่งมอบดอกไม้เหล่านั้นให้กับแคทเธอรีน ทว่าในตอนนี้มันถูกคนอื่นเรียกว่า ‘ไม่มีรสนิยม’ ฌอนไม่ได้นึกถึงศักดิ์ศรีของเขาเลย

“มันอาจจะมีรสนิยมไม่ดีสำหรับคุณนะคุณฮิลล์ แต่กับผู้หญิงดอกไม้เป็นสิ่งที่พวกเธอมักจะชอบกันเป็นปกติ”

“ไม่แปลกใจเลย” ดวงตาของฌอนดูคมขึ้นด้วยขนตายาวเป็นแพที่ทิ้งเงาลงใต้เปลือกตาของเขา “บางทีอาจจะเป็นเพราะผมไม่ทราบด้วยซ้ำว่าภรรยาของผมกำลังพบกับผู้ชายอื่นลับหลังผม”

“พรวด” แคทเธอรีนที่กำลังจิบน้ำผลไม้ด้วยความอึดอัดใจ และพ่นสิ่งที่เธอเพิ่งดื่มเข้าไปออกมา

เวสลีย์รีบส่งกระดาษทิชชู่ให้กับเธอแล้วเธอก็รับมันไปโดยที่ยังก้มหน้า “ขอบคุณนะคะ”

ฌอนแสร้งยิ้มออกมาแล้วเอนศีรษะไปหาเธอ “คุณผู้หญิงครับ คุณตกใจเรื่องอะไรเหรอครับ?”

แคทเธอรีนขบฟันของเธอเงียบ ๆ แล้วกดความโกรธของเธอลงไปในอก เธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข