บทที่ 10

หลังจากคุยเรื่องต่างๆกับชโนทัยแล้ว กัณฐมณีก็เดินออกจากฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ปเพียงลำพัง

พนักงานของฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ปรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อจู่ๆพวกเขาก็เห็นหญิงสาวผมยาวสลวยและรูปลักษณ์ที่สะดุดตาเดินออกจากลิฟต์ที่มีไว้สำหรับเจ้านายของพวกเขาเท่านั้น

“นี่ใครเหรอ?พนักงานใหม่เหรอ?อยู่แผนกไหน?”

“ฉันไม่รู้ เธอเดินออกจากลิฟต์ของชโนทัย เธอเป็นอะไรกับชโนทัย เหรอ?”

กัณฐมณีทิ้งความสงสัยและซุบซิบของพวกเขาไว้ข้างหลัง ไปที่ร้านเครื่องดื่มริมถนน ซื้อน้ำมะนาวหนึ่งแก้ว และนั่งบนเก้าอี้เลานจ์ริมถนน

เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีฟ้าของเมืองหยูน และคิดถึงประเทศบ้านเกิดของเธอ

ท้องฟ้าที่นั่นก็เป็นสีฟ้าเช่นกัน

แต่ความรู้สึกสงบนั้นน้อยกว่าที่นี่มาก

มันเป็นสถานที่ที่แม้แต่อากาศก็เต็มไปด้วยความเย็นชา

ที่นั่นมีญาติของเธอ เพื่อนของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอจะสละชีวิตเพื่อปกป้อง

เมื่อเธอป่วยและมองไม่เห็นลม เธอมักจะนั่งแบบนี้ในเรือนกระจก มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม บางครั้งเธอก็เห็นนกอินทรีที่แข็งแกร่งสยายปีกบินผ่าน

สักวันหนึ่ง เธอจะไปเหยียบบ้านเกิดของเธอให้ได้ พาวีรบุรุษเหล่านั้นที่พลีชีพเพื่อประเทศกลับบ้าน และส่งพวกเขาไปที่อนุสาวรีย์วีรบุรุษเป็นการส่วนตัว

กัณฐมณีดื่มน้ำมะนาวเย็นๆ ระงับความคิดที่ปั่นป่วนในใจของเธอ และยิ้มอย่างอบอุ่นให้กับท้องฟ้า

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น กัณฐมณีเปิดมันขึ้นมาดู“สามี” กระพริบบนหน้าจอ

เธอประหลาดใจมากกับชื่อนี้ และรู้สึกตลกเล็กน้อย

กัณฐมณี ทำโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเธอหาย แต่เพื่อป้องกันไม่ให้คนในตระกูล วิลัยสุทธ์และตระกูล ประพิณไพโรจน์มายุ่งวุ่นวายกับเธอ เธอจึงไม่ได้ไปหามัน

โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ จิรทีปต์วางในมือของเธอ ตอนที่เธอจะออกไปข้างนอกเมื่อเช้านี้

สามี......

ช่างเป็น... ชื่อที่แปลกใหม่จริงๆ

กัณฐมณีจ้องมองไปที่ชื่อที่มีอำนาจอธิปไตยชัดเจนเป็นเวลาสองสามวินาทีก่อนที่จะกดปุ่มตอบรับด้วยนิ้วขาวของเธอ

***

ฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป

ชโนทัยยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่างยาวที่ขอบตกถึงพื้น จ้องมองไปที่กัณฐมณีที่เดินไปไกล ดวงตาเงยขึ้นเล็กน้อย

เขาหันกลับมาหยิบรีโมทจากโต๊ะแล้วกด

ม่านบนผนังเปิดขึ้น และชายชุดดำก็ปรากฏตัวบนหน้าจอขนาดใหญ่

เขานั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาสีดำเข้มคู่หนึ่งและใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างยิ่ง โดยไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

นิ้วเรียวยาววางอยู่บนเข่าของเขา ราวกับว่าพวกมันถูกแกะสลักจากหยก และมีรัศมีแห่งความสูงส่งทั่วร่างกายของเขา

ชโนทัยใช้นิ้วเรียวบิดแก้วน้ำแล้วพูดด้วยความสนใจอย่างยิ่งว่า"ที่รักคนนี้ของคุณ... ไม่ธรรมดาจริงๆ"

บริษัทข้ามชาติขนาดใหญ่อย่างฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป เพียงพอสำหรับคนๆหนึ่งที่จะมีชีวิตอยู่ได้หลายชั่วอายุคน เธอบอกไม่ต้องการมันก็ไม่ต้องการ ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถมีความกล้าหาญและนิสัยเช่นนี้ได้

ดวงตาของจิรทีปต์ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความมืด และก็มองเขาอย่างเย็นชา"ถ้าเธอเป็นอะไรในฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป ผมจะฆ่าคุณ"

ชโนทัยรู้สึกปวดหัวทันที

และเขาก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของจิรทีปต์ดูเหมือนจะไม่ดี

เป็นเพราะภรรยาของเขาไม่รับสินสอดของเขาไว้หรือเปล่า?

คนอื่นยอมจดทะเบียนกับเขาแล้ว สินสอดยังสำคัญขนาดนั้นเหรอ?

ชโนทัยบ่นอยู่ในใจ แต่ภายใต้การจ้องมองของผู้มีอำนาจสูงสุดที่มีแรงกดดันสูง ยอมแพ้โดยไม่ลังเลและพูดด้วยรอยยิ้มว่า"ไม่หรอก เธอเป็นภรรยาสุดที่รักของคุณ ในเมืองหยูน มีใครกล้าที่จะทำให้เธอไม่พอใจล่ะ?”

สิ่งที่ตอบสนองเขาคือเสียงปิดประตูจากฝั่งตรงข้าม