บทที่ 11

ในเวลาเดียวกัน เขาได้เตือนกัณฐมณี ว่า ชโนทัยแค่ใช้เธอเพื่อโจมตีตระกูลวิลัยสุทธ์ เธอยังคงเป็นขยะอยู่ริมถนนและไม่มีค่า

กัณฐมณียืนอยู่ข้างชโนทัยมองตรงไปที่กวินทรา และยิ้มเล็กน้อย“กวินทรา คุณเลวทรามกว่านี้อีกได้ไหม?”

ดวงตาสีแดงของกวินทรา เต็มไปด้วยน้ำตาทันที"น้องสาว ฉันทำสิ่งนี้ก็เพื่อคุณนะ—"

กัณฐมณี ธขัดคำพูดของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา เหมือนมีความหมายอันลึกซึ้ง“ฉันเป็นคนโง่หรือเปล่า คุณรู้ดีกว่าใคร ทำไม คุณกลัวเหรอ?”

เธอเอียงศีรษะพร้อมรอยยิ้มขี้เล่นและเย็นชาบนริมฝีปาก"ฉันยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ คุณก็กลัวขนาดนี้แล้วเหรอ แล้วอนาคตจะสนุกกันได้อย่างไร?"

กวินทราโดนประชดจนหน้าซีด ขณะที่กำลังจะพูด ขุนพลสูบบุหรี่ และมองไปที่กัณฐมณีซึ่งไม่ได้มองเขาตั้งแต่ต้นจนจบ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยและทันใดนั้นก็พูดอย่างฉุนเฉียว“พอแล้ว ทรา เธอเต็มใจที่จะปล่อยให้ตัวเองตกต่ำ ทำไมคุณถึงต้องเป็นคนดีโดยเปล่าประโยชน์ด้วยล่ะ? แม้ว่าเธอจะตายนอกบ้าน เธอก็สมควรได้รับมัน!”

กวินทรา พูดอย่างอ่อนแอและเสียใจ"แต่น้องสาวอยู่ข้างนอกคนเดียวและอาจถูกคนอื่นหลอกได้ง่าย หากในอนาคตเธอทำผิดและส่งผลกระทบต่อตระกูล วิลัยสุทธ์และตระกูล ประพิณไพโรจน์... "

ชโนทัย หัวเราะเหน็บแนม "คุณหนูใหญ่ คุณประเมินพวกคุณสูงเกินไปแล้ว"

กวินทรากัดฟันด้วยความเกลียดชังขณะที่เธอมองไปที่ชายผู้สูงศักดิ์และสง่างามที่อยู่ตรงข้ามเธอ

มุมปากสวยของชโนทัยโค้งงอขึ้น"ผมต้องการจัดการกับตระกูล วิลัยสุทธ์และตระกูล ประพิณไพโรจน์ เพียงใช้คำพูดของผมก็เพียงพอแล้ว การใช้ผู้หญิงที่ถูกไล่ออกจากตระกูล... คุณคิดว่าผมจะไร้ยางอายเหมือนคุณหรือ? "

เขาเหลือบมองขุนพล ซึ่งขมวดคิ้วอยู่ พร้อมกับแสดงความสนใจในดวงตาของเขา"นอกจากนี้ ผมไม่ใช่ประธานขุนพลที่ตาบอดใจบอด วิธีของคุณหนูใหญ่ ใช้กับผู้ชายที่อยู่ข้างๆคุณเถอะนะ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวออกไปและทำท่าทาง"เชิญ" อย่างสง่างาม"ไปกันเถอะ คุณหนูรอง"

กัณฐมณี มองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของกวินทรา ยิ้มอย่างเกียจคร้าน หันหลังกลับและจากไป

กวินทรามองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาที่ดุร้ายและกำหมัดแน่น

คิ้วหนาของขุนพลขมวด และเขาก็สับสนมาก"กัณฐมณีมีคุณสมบัติอะไรถึงได้เข้าฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป?ทำไมชโนทัยถึงให้ความสำคัญกับเธอมากขนาดนี้?"

กวินทรายกคิ้ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล และกระซิบว่า "มันเป็นความผิดของฉันเอง น้องสาวหนีออกจากบ้านโดยไม่มีอะไรติดตัวเธอเลย ไม่มีแม้กระทั่งที่อยู่อาศัย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอยอมปล่อยตัวเองตกต่ำ? เรียนรู้จากผู้หญิงเหล่านั้นที่ไม่รักตัวเองแล้วไปเดินทางนั้น..."

ทันใดนั้น ขุนพลก็จำชื่อเสียงของชโนทัย ในฐานะ "เพลย์บอย" ได้ และใบหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดราวกับว่าเขากินแมลงวัน "กัณฐมณี วิลัยสุท นางสารเลว!"

...

ทั้งสองกลับไปที่ฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป

กัณฐมณีเดินไปที่รถ หันกลับมาแล้วยิ้มเล็กน้อยให้ชโนทัยวันนี้ขอบคุณมากนะประธานชโนทัย ฉันขอตัวกลับไปก่อนนะ"

ชโนทัยปิดประตูรถด้วยตัวเอง ยิ้มอย่างมีเสน่ห์"คุณหนูรองกัณฐมณี ในอนาคตคุณต้องการอะไรก็บอกผมได้เลยนะ เพื่อผมจะไม่โดนทำโทษ โปรดอย่าไปไหนมาไหนโดยไม่บอกไม่กล่าวเลยนะ... "

หากเจ้าหญิงตัวน้อยนี้ถูกรังแกในพื้นที่ของเขาเอง จิรทีปต์ไม่ปล่อยเขาไว้แน่

กัณฐมณีมองดูคำเตือนและความเยือกเย็นในดวงตาของชโนทัย และเข้าใจว่าอีกฝ่ายกังวลว่าเธอจะเศร้าเพราะขุนพลและกวินทรา เธอจึงอธิบายอย่างเบื่อๆว่า "คนที่กลายเป็นอดีตไปโดยสิ้นเชิงไม่มีสิทธิ์ ที่จะทำให้ฉันเสียใจหรอก”

กัณฐมณี ที่ถูกชายเลวหญิงชั่วคู่นั้นทำร้ายได้ตายไปแล้ว

สำหรับกัณฐมณีในตอนนี้ พวกเขาเป็นเพียงศัตรู ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

ดวงตาของชโนทัยเป็นประกาย และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็สดใสขึ้น พอใจกับความเฉียบแหลมและความเด็ดขาดของกัณฐมณีมาก

หากเธอโดนทำร้ายขนาดนี้ ยังอาลัยอาวรณ์และไม่ยอมปล่อยขุนพล ไม่ยอมลงมือ เธอก็คงไม่คู่ควรกับจิรทีปต์

ชายผู้สูงศักดิ์และไร้คู่แข่งเช่นนี้ จะกลายเป็นตัวสำรองของผู้ชายคนอื่นได้อย่างไร?

แม้ว่าจิรทีปต์จะชอบเธอและไม่สนใจ แต่เขาก็จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

กัณฐมณีก้มลงแล้วขึ้นรถ แล้วขับกลับไปที่ปราสาท

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น พ่อบ้านก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและยื่นกล่องเครื่องประดับอันล้ำค่าให้เธอ “ของมาส่งเมื่อเช้านี้ คุณนายโปรดดูว่าชอบหรือไม่ ถ้าไม่ชอบ ก็ให้พวกเขาทำใหม่”