บทที่ 13

สำนักงานชั้นบนสุด

ชโนทัยยืนอยู่หน้าหน้าต่างยาวที่ขอบตกถึงพื้น มองดูกัณฐมณีปฏิเสธขุนพลรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วโทรออก

“ประธานชโนทัย!”เสียงที่เย็นชาและให้เกียรติดังมาจากข้างใน

น้ำเสียงของประธานชโนทัยเย็นชาและขี้เล่น"จำใบหน้าของประธานขุนพลไว้ ต่อไปห้ามให้เขาเข้ามาในฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป เข้าใจไหม?"

"ครับ!"

ทันทีที่ชโนทัยวางสายโทรศัพท์ ก็มีคนเคาะประตู

"เข้ามา"

ประตูถูกผลักเปิดออก กัณฐมณีก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มขี้เกียจบนใบหน้า เธอดูไม่สะทกสะท้าน"ประธานชโนทัย สวัสดีตอนเช้า"

ชโนทัยจ้องมองสีหน้าของเธอ

ถ้าจะบอกว่าเขาไม่มีข้อสงสัยในใจเลย นั่นไม่ใช่เรื่องจริง

ความรักของกัณฐมณีที่มีต่อขุนพลนั้นทุกคนรู้กันดีในเมืองหยูน เธอเคยทำเรื่องที่ไม่ควรทำมากมายให้ผู้ชายคนนั้น ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เมื่อเผชิญหน้ากับการขอคืนดีของชายคนนั้น เธอสามารถนิ่งเฉยและไม่สนใจ

ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยของความโศกเศร้าหรือความขุ่นเคือง

ช่างเป็นเรื่องที่...เหลือเชื่อจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ยิ่งกัณฐมณีเย็นชากับขุนพลมากเท่าไร ก็ยิ่งมีผลดีต่อจิรทีปต์มากขึ้นเท่านั้น

แม้ว่าการไปเทียบกับของแบบนั้นจะลดตัวเองต่ำไปหน่อย แต่ใครให้ผู้หญิงที่จดทะเบียนกับจิรทีปต์คือกัณฐมณีล่ะ?

ริมฝีปากของชโนทัยโค้งงอเป็นรอยยิ้ม และก็พูดอย่างไร้กังวลว่า"สวัสดีตอนเช้าครับคุณกัณฐมณี"

เขาเดินไปที่โต๊ะ หยิบกองข้อมูลแล้วยื่นให้กัณฐมณี“นี่คือกลุ่มดาราหญิงที่มีฝีมือการแสดงดีที่สุดในวงการบันเทิง คุณหนูรองสามารถเลือกดูว่ามีคนไหนที่คุณพอใจบ้าง”

กัณฐมณี รับมันมา เดินไปที่โซฟาแล้วนั่งลง ก้มหน้าลงเล็กน้อย ใช้นิ้วขาวพลิกดูข้อมูล และมองดูอย่างละเอียด

แสงแดดอันอบอุ่นส่องเข้ามาจากหน้าต่าง กระทบกับใบหน้าที่ขาวและสวยงามของหญิงสาว ทำให้เกิดแสงอันอบอุ่นทั่วร่างกาย

ชโนทัย กวนกาแฟอย่างสง่างาม โดยใช้สายตาที่ชื่นชมอย่างแท้จริง สังเกตสาวงามที่เป็นอาหารตา และทันใดนั้นก็พูด "แหม"ออกมา

สวยจริงๆ!

กัณฐมณีดูอย่างตั้งใจ ใช้ปากกาวงชื่อสองสามชื่อ ส่งข้อมูลให้ชโนทัย เงยหน้าขึ้น นวดคอแล้วยิ้มเล็กน้อย"ให้คนเหล่านี้มาสัมภาษณ์ในวันมะรืนนี้แล้วกัน"

ชโนทัยเหลือบมอง แล้วให้ผู้ช่วยของเขาไปติดต่อกับบุคคลเหล่านั้น ลดตาลงมองไปที่กาแฟในถ้วย ครุ่นคิดแล้วถามว่า"ทำไมไม่เอาพรุ่งนี้ล่ะ?"

กัณฐมณีขมวดคิ้ว และสายตาลึกลงไป"พรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องทำ รบกวนประธานชโนทัยแล้วนะ"

เพราะท้ายที่สุดแล้ว บทภาพยนตร์และละครเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน กัณฐมณีไม่ใช่ผู้กำกับมืออาชีพ และเธอไม่เคยดูถูกตัวเอง ในช่วงบ่าย เธออยู่ที่ฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ปเพื่อปรึกษากับผู้กำกับมืออาชีพเกี่ยวกับปัญหาการถ่ายทำ

จนกระทั่งเย็น กัณฐมณีก็กลับมาที่ปราสาทพร้อมกับก้าวที่เหนื่อยล้า

จิรทีปต์กลับมาก่อนเธอ และได้รับแจ้งว่าคุณนายยังไม่กลับมา เขาขมวดคิ้วและกำลังจะออกไปหา ทันทีที่เขาหันกลับไป เขาก็เห็นกัณฐมณีเดินเข้ามาใต้ แสงจันทร์ด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

จิรทีปต์เดินเข้ามา เหยียดแขนยาวออกแล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ให้เธอนั่งบนตักของเขา สายตาของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ และน้ำเสียงของเขาก็เย็นชา "ต่อไปอย่ากลับบ้านดึกนัก"

กัณฐมณี ได้ยินคำพูดของชายคนนั้นก็ผงะ จากนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าเขาห่วงใยเธอ เธอเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม“ฉันลืมดูเวลาเอง ครั้งหน้าฉันจะกลับมาเร็วกว่านี้นะ”

จิรทีปต์จับเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา และมือที่ยาวและแข็งแรงของเขาก็พาดผ่านแผ่นหลังอันเรียวยาวของเธอ และกดที่หลังคอที่เปราะบางของเธอ

ผิวที่อบอุ่นและเรียบเนียน สัมผัสที่ไร้สิ่งกีดขวาง มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

กัณฐมณีรู้สึกว่าท่าทางของทั้งสองอยู่ใกล้ชิดเกินไป และกำลังจะผลักเขาออกไป แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามือเรียว ถูกระดูกสันหลังส่วนคอที่เรียบเนียนเบาๆ อย่างอ่อนโยน

ได้ยินเสียงของผู้ชายที่ใกล้กับหู อ่อนโยนและเย้ายวน"ที่นี่ไม่สบายเหรอ?"