บทที่ 4

เมื่อได้ยินความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเขา ชโนทัย แสนไชยก็ตกใจมากจนแทบจะกัดลิ้นของเขา"ใคร?เป็นคุณหนูภัทรนันท์หรือ?"

"ไม่ใช่"

"แล้วเป็นใคร?"

“...” เงียบกริบ

ชโนทัย แสนไชย"..."

ไม่ใช่มั้ง ขี้เหนียวจนชื่อก็ไม่ยอมเปิดเผยเลยเหรอ?

เมื่อนึกถึงนิสัยของผู้ชายที่มองผู้หญิงเหมือนฝุ่น ยากมากที่จะมีผู้หญิงเข้าตาเขา...

ชโนทัย แสนไชยตัดสินใจทันที"เอาล่ะ!ขอแค่คุณชอบ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ผมจะไปเชิญกลับมาเป็นภรรยาของคุณเดี๋ยวนี้!"

ถ้าอีกฝ่ายดำ ก็คือคู่ที่ลงตัวเลย ถ้าขาว ก็เป็นคู่ที่ลงตัว นาฟ้ากับมาร ขอเพียงสามารถทำให้ผู้ชายคนนี้ชอบ แม้ว่าจะเป็นรักร่วมเพศ เขาก็ไม่ดูถูก

จิรทีปต์หัวเราะเบาๆ“ตอนนี้ เธออยู่บนเตียงของผมแล้ว”

ชโนทัย "..."

ที่แท้ได้พากลับบ้านแล้ว ก็ไม่แปลก ที่จะผิดปกติขนาดนี้ เอิ่ม...

ในฐานะที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน ก็เข้าใจได้...

ขณะที่เขายังคงพูดแขวะ จิรทีปต์ก็พูดช้าๆอีกครั้ง

“สละตำแหน่งประธานของฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป”

ชโนทัยสะดุ้ง หลังจากที่ดึงสติกลับมาได้ ดวงตาก็สว่างขึ้น"ในที่สุดคุณก็ใจดีกับผมสักที คุณจะให้วันหยุดกับผมใช่ไหม ผมจะซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ทันที——"

คำพูดที่เย็นชาจากอีกด้านหนึ่ง ทำให้ฝันของเขาแตกสลาย"คุณมาเป็นรองประธาน"

ชโนทัย"......"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

“...คุณจะเอาตำแหน่งประธานฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ปทำไมเหรอ?”

ตามสถานะและนิสัยของจิรทีปต์ ถ้าไม่มีธุระอะไร เขาจะไม่ถามเรื่องของฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ปเลย

งานที่ทำน่าเบื่อที่สุด นอกจากหาเงินแล้ว ยังรู้สึกทำแล้วคนอื่นไม่เห็นค่าอีกด้วย ตอนนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนควายให้คนอื่น

เสียงของจิรทีปต์เบาลง และค่อนข้างเคร่งขรึม“เธอต้องการใช้”

มีกลิ่นความเกลียดชังที่รุนแรงในสายตาของภรรยาที่เพิ่งแต่งงานใหม่ของเขา

จู่ๆเธอก็แต่งงานกับเขาโดยไม่มีเหตุผล สาเหตุที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือเธอเจ็บปวดอย่างมากและต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายเธอ

ผู้ที่สามารถบดขยี้ตระกูล วิลัยสุทธ์และตระกูล ประพิณไพโรจน์ในเมืองหยูนได้ ก็มีแต่ฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป

ชโนทัย"..."

เธอ?

จากการคาดเดา ก็เป็นไปได้ว่าภรรยาที่เขาเพิ่งแต่งงานนั้นสำคัญมาก...

นิ้วเรียวยาวของจิรทีปต์เลื่อนผ่านคิ้วของเขา และเสียงของเขาก็มืดมน"ในเมืองหยูน ชื่อเสียงของเธอไม่ค่อยดีนัก ช่วยปกป้องเธอให้ดีล่ะ"

"... เข้าใจแล้ว ถ้าใครกล้าด่าเธอต่อหน้าฟู้ดมาร์เก็ต กรุ๊ป ผมจะให้คนนั้นไสหัวออกไปจากเมืองหยูนทันที"ไม่ว่าโลกภายนอกจะพูดอะไร แต่คนที่สามารถทำให้จิรทีปต์ตกหลุมรัก ชโนทัยจะไม่สงสัยในตัวของอีกฝ่ายแน่นอน

ไม่เช่นนั้น อาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตายยังไง

จิรทีปต์นึกถึงสิ่งที่กัณฐมณี พบเจอ และพูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เรียบสงบซึ่งเผยให้เห็นถึงความรุนแรงที่น่าตกใจ"ภายในสามเดือน ผมไม่อยากเห็นตระกูล วิลัยสุทธ์และตระกูล ประพิณไพโรจน์ในเมืองหยูนอีก!"

......

เมื่อวางสายโทรศัพท์ จิรทีปต์ก็กลับเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ

กัณฐมณีขดตัวอยู่บนหมอน ผมยาวคล้ายกำมะหยี่สีดำของเธอแผ่กระจายไปทั่วไหล่บางของเธอ คิ้วรมควันของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และเธอก็หลับไปอย่างสงบ

จิรทีปต์ยืนอยู่ข้างเตียง ก้มร่างเรียวยาวของเขาลง ใช้นิ้วอันมีเสน่ห์แตะผ้าพันแผลบนหน้าผากของเธอ เลื่อนลงมาบนใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ และกระทบลงบนริมฝีปากของเธอ และถูอย่างอ่อนโยน

เขาอยู่ใกล้มาก ระหว่างหายใจ จนสามารถได้กลิ่นหอมของหญิงสาวอย่างชัดเจน

กัณฐมณี ที่หลับอยู่ ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง และลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว

นิ้วสีขาวของจิรทีปต์ปัดผ่านผมสีดำเนียนและตบเบาๆ“ไม่เป็นไร นอนได้แล้ว”