บทที่ 7

กวินทราถูกเธอตบจนล้มลงบนพื้นโดยตรง

“ทรา!”

คุณหญิงวิลัยสุทธ์และขุนพลเข้ามาช่วยกวินทราทันที

ความโกรธของขุนพลถึงจุดสูงสุด และเขาก็ยกมือขึ้นเพื่อตบกัณฐมณีอย่างไรก็ตาม หมัดของเขาก็หยุดอยู่ห่างจากใบหน้าของกัณฐมณีเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ดวงตาของกัณฐมณีมืดมากจนทะลุหัวใจ และมีความหนาวเย็นในสายตาของเธอขณะที่มองเขา

เมื่อขุนพลเห็นสายตาที่ห่อหุ้มด้วยความเย็นา ทันใดนั้นก็เห็นตัวเองที่มีเลือดเต็มตัว

เลือดทั่วร่างกายของเขาดูเหมือนจะแข็งตัว และทันใดนั้นเขาก็ตัวสั่น

กวินทราอยู่ในอ้อมแขนของคุณหญิงวิลัยสุทธ์ เธอคิดว่าถ้าเธอเสี่ยงชีวิตและถูกทุบตี เธอจะได้เห็นฉากที่เลวร้ายที่สุดของกัณฐมณี แต่เธอไม่ได้รับผลลัพธ์ที่คาดหวัง

เนื้อของกวินทราเจ็บปวดจนสั่น และเธอก็พยายามระงับสีหน้าที่บิดเบี้ยวของเธอ ก่อนที่เธอจะส่งเสียงและทำการแสดง คางของเธอก็ถูกยกขึ้นดื้อๆด้วยมือที่เย็นชา

กวินทราเงยหน้าขึ้น และสบตากับดวงตาสีเข้มของกัณฐมณี

“กวินทรา คุณแย่งพ่อของฉัน ครอบครัวของฉัน คู่หมั้นของฉัน ขยะเหล่านี้ คุณอยากได้ก็เอาไป ฉันไม่สนใจ แต่”สายตาของกัณฐมณีฉายแสงเย็นเฉียบแหลม และเสียงของเธอก็เย็นชาลึกเข้าไปในกระดูก"ในโลกนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามย่อมมีบางสิ่งที่คนอื่นเอาไปไม่ได้!"

“บทภาพยนตร์ที่ฉันเขียน สามารถให้เกียรติคุณได้ และมันก็สามารถทำให้คุณแตกเป็นชิ้นๆและเลือดเต็มตัวได้!”

“ถ้าคุณกล้าขโมย ก็เตรียมจ่ายราคาหนักๆ คอยดูเถอะ ชื่อเสียงของคุณจะเสียหาย และจะเสียใจอย่างแน่นอน!”

กวินทรารู้สึกตกใจกับความเย็นชาในน้ำเสียงของเธอและตัวสั่น

เธอทนต่อความเจ็บปวดในกล้ามเนื้อบนใบหน้าและพูดอย่างเย็นชาว่า"น้องสาว คุณหาเรื่องก็ควรมีขีดจำกัดนะ บทภาพยนตร์ของคุณหายไป คุณเอาแต่บอกว่าฉันเอาบทภาพยนตร์ของคุณไปแล้ว คุณมีหลักฐานไหม?"

กัณฐมณีสะบัดเธอออกไปด้วยความรังเกียจ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากตัวของเธอแล้วเช็ดมือของเธอ ระหว่างคิ้วของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา “ฉันไม่ต้องการของแบบนั้น กวินทราจำไว้ ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะให้เธอคุกเข่าลงกับพื้น ถือบทภาพยนตร์ของฉัน ร้องไห้และขอร้องให้ฉันเอามันกลับมา ส่วนคุณ"

“ไอ้สารเลวไร้ยางอาย!”

หลังจากที่กัณฐมณีพูดจบ เขาก็โยนผ้าเช็ดหน้าใส่บนใบหน้าของเธอ แล้วหันหลังกลับแล้วเดินออกไป

เมื่อหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น แผ่นหลังอันเรียวยาวของหญิงสาวก็ยืนตรง กระโปรงสีน้ำเงินของเธอเกือบจะถึงพื้น เย็นชาและสูงส่ง

ใบหน้าของกวินทราบิดเบี้ยว เธอจ้องมองที่หลังของกัณฐมณีตัวสั่นด้วยความโกรธ

***

กัณฐมณีเดินออกจากตระกูล วิลัยสุทธ์ จึงหายใจออกยาว

แม้ว่าเธอไม่ใช่กัณฐมณีตัวจริง แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเศร้ากับหญิงสาวที่ใจดีและอ่อนแอคนนั้น

เธอก้มหน้าลง มองที่หัวใจแล้วพูดเบาๆ“มีสามสิ่งในโลกนี้ที่คนอื่นเอาไปไม่ได้ อาหารที่คุณกิน ความรู้ที่คุณเรียนรู้ในสมอง และความฝันของคุณ...สามสิ่งนี้ ไม่ว่ายังไง คนอื่นก็แย่งไปไม่ได้”

“พ่อและคู่หมั้นของคุณ ต่างก็เป็นขยะ พวกเขาไม่คู่ควรกับคุณ แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะช่วยให้คุณทำให้ความฝันของคุณกลับมาเหมือนเดิม”

หลังจากที่กัณฐมณีพูดจบ ก็รอสักพัก และในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้น

เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามอยู่ครู่หนึ่ง และกำลังจะจากไป จู่ๆก็ได้ยินเสียงแสดงความเคารพจากข้างๆเธอ

“คุณนาย เชิญขึ้นรถ!”

กัณฐมณีหยุดเดิน หันกลับมา และเห็นชายคนหนึ่งสวมชุดสูทสีดำโดยมีสีหน้าเย็นชาอยู่ข้างๆ

เธอสัมผัสลมหายใจของอีกฝ่ายอย่างละเอียดและยิ้ม“คุณรู้ไหมว่าฉันกำลังจะไปไหน?”