บทที่ 5

แต่ใครจะคิดว่าผลตอบแทนที่ภาคเสนอนั้นน่าสนใจแค่ไหน หุ้นส่วนรายใหญ่อย่างภาคหรือภาคี[1]พี่ชายของภาค ถ้าได้ทั้งสองคนนั้นมาร่วมลงทุน รับรองว่าไนต์คลับของเขาต้องได้กำไรตั้งแต่ไตรมาสแรกอย่างแน่นอน

เขาอ่านประวัติของยายทอมอย่างละเอียด อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น ยายทอมเจนิตาดันชอบมาเที่ยวไนต์กู๊ดของเขาเสียด้วย

ชวีมองภาพหนุ่มน้อยหน้าหวานผมสั้นนั่งดื่มอยู่คนเดียวจากกล้องวงจรปิด เพราะเธอแต่งตัวแนวทอมบอยอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยมีใครเข้ามายุ่ง เจ้าร่างเพรียวบางนั่งดื่มประมาณสองสามชั่วโมงก่อนจะกลับออกไป

“เคยมีเพื่อนมาด้วยไหม” ชวีละสายตาจากหน้าจอมาถามลูกน้อง

“ไม่มีครับนาย มาคนเดียวตลอด”

“อืม” ชวีพยักหน้าพลางครุ่นคิด จะไปยากอะไรแค่ทอมคนเดียว ใช่ จะยากอะไร ชวีบอกกับตัวเองในใจ

ร้านกาแฟข้างล่างคอนโดของเจนิตา

วันนี้เจนิตาเดินเข้ามาในร้านกาแฟหลังจากออกกำลังกายอย่างหนัก ตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังอยากเติมพลังด้วยกาแฟดำเข้ม ๆ สักแก้วให้กระปรี้กระเปร่า ช่วงสายของวันที่คนไปทำงานกันหมดแล้ว ร้านกาแฟแห่งนี้จึงเหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอ เพราะแทบไม่มีลูกค้าเลย

ช่วงเวลาสาย ๆ ของวันแบบนี้ ส่วนมากลูกค้าจะสั่งผ่านทางแอปพลิเคชันสั่งอาหารเสียมากกว่า

“สวัสดี ไม่เจอกันหลายวันเลยนะ ไม่ยักรู้ว่าเธออยู่แถวนี้” เสียงทักทายดังขึ้นจากคนที่เธอไม่อยากเจอ

ไอ้คนบ้ากาม ไอ้โรคจิต

“ถ้าจะด่าทางสายตาแบบนั้น สู้ด่าออกมาเลยดีกว่า”

“ไอ้บ้ากาม ไอ้โรคจิต ไอ้ทุเรศ!” เจนิตาด่าออกไปจริง ๆ ถึงไม่ดังมาก แต่แน่ใจว่าคนตรงหน้าได้ยินชัดเจน จึงเตรียมตัวจะวิ่งหนี ถ้าเกิดเขาจะเข้ามาบีบคอเธอด้วยคำด่าเหล่านี้

“หึ ระวังจะโดนเอา จะคิดค่าด่าละหนึ่งดอก!”

ดอกที่เขาพูดถึงทำไมเธอจะไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร คนอะไรหื่นได้ไม่เลือกที่ ปากดีไม่เลือกเวลา เจนิตาไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนอย่างชวี คนบ้าแบบนี้ ไม่สู้อยู่ห่าง ๆ ดีกว่า

“ด่าทางสายตาคิดครั้งละสิบดอก”

“จะบ้าเหรอ ไอ้ลามก ไอ้หื่น” เจนิตาสุดโมโห ด่าออกมาก็เก็บด่าละดอก ไม่ด่าคิดสิบดอก

“ทั้งหมดน่าจะสิบห้าดอกแล้ว” ชวีพูดยิ้ม ๆ

คนฟังถึงกับอ้าปากค้าง แต่เธอจะกลัวทำไม ในเมื่อเขาไม่มีทางเอาคืนเธอได้อยู่แล้ว คนไม่กลัวยังเบะปากใส่