บทที่ 0078

เดือนหน้าจะถึงวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของคุณยายหรง

หรงฉือกับหรงฉ่างเซิ่งก็เลยปรึกษากันว่าจะจัดงานอย่างไรให้คุณยายพอใจ

แต่พอคุณยายฟังแล้วกลับไม่รู้สึกชอบจึงพูดว่า “ไม่ต้องจัดหรูหราอะไรหรอก แค่ครอบครัวเราทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันก็พอแล้ว”

เหอหมิงเสว่ ป้าสะใภ้ของหรงฉือเอ่ยว่า “แต่วันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีเลยนะคะ ยังไงก็ต้องจัดใหญ่สักหน่อย…”

หรงฉือและหรงฉ่างเซิ่งก็คิดเช่นนั้น

เมื่อเห็นว่าเป็นควมตั้งใจของลูกหลาน คุณยายจึงไม่ได้ปฏิเสธอะไรอีก

พรุ่งนี้เฟิงจิ่งซินต้องไปโรงเรียน หรงฉือจึงขับรถพาลูกกลับหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ

เมื่อถึงวิลล่า เฟิงจิ่งซินก็กระโดดลงจากรถแล้ววิ่งเข้าบ้านอย่างร่าเริง

ส่วนหรงฉือยังนั่งนิ่งอยู่ในรถ และพูดกับเฟิงจิ่งซินว่า “เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบเข้านอนนะ แม่มีธุระต้องไปก่อน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงจิ่งซินหายไปทันที “หา?”

เธอเดินย้อนกลับมาเกาะข้างรถ แล้วขมวดคิ้วน้อยๆ พลางมองหรงฉือ “คุณแม่มีธุระต้องทำอีกแล้วเหรอคะ?”

หรงฉือเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ใช่จ้ะ หนูตั้งใจเรียนนะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาแม่”

เฟิงจิ่งซินเบะปากอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่สุดท้ายก็พูดว่า “ก็ได้ค่ะ”

เวลาเฟิงถิงเซินยุ่งก็มักจะไม่กลับบ้านเหมือนกัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ เฟิงจิ่งซินจึงคิดว่าหรงฉืองานยุ่ง ก็เลยไม่ค่อยกลับบ้านตอนกลางคืน แต่ไม่ได้คิดไปอย่างอื่น

พอพ่อบ้านรู้ว่าพวกเธอกลับมาก็รีบออกมาต้อนรับ

เฟิงจิ่งซินถามว่า “คุณพ่อกลับมาหรือยังคะ?”

พ่อบ้านยิ้มหน้าบาน “กลับมาแล้วครับ”

หรงฉือฟังแล้วสีหน้ายังคงนิ่งเฉย เพียงแต่หันไปพูดกับเฟิงจิ่งซินว่า “แม่ไปก่อนนะ”

“โอ้...”

เฟิงจิ่งซินจึงหลีกทางให้

พ่อบ้านกลับรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ดึกขนาดนี้ คุณผู้หญิงยังจะออกไปข้างนอกอีกเหรอครับ?”

หรงฉือเพียงตอบสั้นๆ ว่า “ค่ะ มีธุระนิดหน่อย”

จากนั้นก็หันไปพูดกับเฟิงจิ่งซินอีกครั้งว่า “อากาศข้างนอกเย็น รีบเข้าบ้านเถอะ”