บทที่ 16

เฟิงจิ่งซินไม่ใช่เด็กขี้ขลาดมาแต่ไหนแต่ไร

และเธอไม่สนใจด้วยว่าเด็กคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเธอ

แต่จู่ๆ เธอกลับรู้สึกไม่อยากให้หรงฉือไป และกอดแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “คุณแม่คะ...”

“ฮืม” หรงฉือกอดเธอกลับ “เป็นอะไรไปเหรอ?”

“หนูอยาก——”

เธอไม่ได้กินอาหารที่หรงฉือทำนานมากแล้ว จู่ๆ ก็คิดถึงมันขึ้นมา

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนเย็นเธอต้องไปดูการแข่งขันของหลินอู๋

เธอกระพริบตาเล็กน้อยก่อนปล่อยมือจากหรงฉือ “ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”

เธอสามารถกินอาหารฝีมือแม่เมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ แต่การแข่งขันของน้าอู๋อู๋ไม่ได้มีบ่อยๆ

ดังนั้นจึงเลือกหลินอู๋แบบแทบจะไม่ลังเลเลย

“โอเคจ้ะ งั้นรีบเข้าไปเถอะ อย่าให้คุณครูรอนาน”

“ค่ะ”

เฟิงจิ่งซินถึงยอมปล่อยมือจากเธอ แต่ก่อนที่จะเข้าไปในห้อง เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับมาพูดว่า “ตอนเที่ยงคุณแม่อย่าลืมโทรหาหนูนะคะ”

หรงฉือตอบตกลง “โอเคจ้ะ”

จากนั้นเฟิงจิ่งซินถึงเข้าไปในห้องเรียนอย่างสบายใจ

หรงฉือเฝ้ามองเธอแนะนำตัวเองบนเวทีอย่างมั่นใจแล้วนั่งลงบนที่นั่งอย่างเชื่อฟัง จากนั้นจึงโบกมือให้เธอก่อนจะออกจากโรงเรียนแล้วมุ่งหน้าไปทำงานที่เฟิงซื่อกรุ๊ป

พอมาถึงบริษัท เธอไม่เห็นเฟิงถิงเซิน แต่เห็นเจียงเจ๋อพาคนๆ หนึ่งมาที่โต๊ะทำงานของเธอ

“นี่คือสวีเสว่น่า ต่อไปเธอจะมาทำหน้าที่แทนคุณ”

สวีเสว่น่ามีรูปร่างหน้าตาสวยงาม และสวมใส่แบรนด์เนมทั้งตัว

เธอชำเลืองมองหรงฉือหลายแวบ รู้สึกว่าหรงฉือมีบุคลิกสะอาดสะอ้านและเป็นคนสวย นัยน์ตามีแววตาพิจารณามากขึ้น ทว่าไม่ได้แสดงออกมา แต่กลับยื่นมือออกมาพร้อมแนะนำตัวเองอย่างเป็นมิตรว่า “สวัสดีค่ะพี่หรง ฉันชื่อสวีเสว่น่า อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

หรงฉือจับมือกับเธอ “ไม่ต้องเกรงใจ”

“ฉันจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย T เมื่อเดือนมิถุนายนนี่เองค่ะ พี่หรง พี่จบจากมหาวิทยาลัยไหนคะ? พี่——”

เพิ่งเรียนจบเมื่อครึ่งปีก่อน?

นั่นหมายความว่าสวีเสว่น่าอาจจะไม่มีประสบการณ์การทํางานใดๆ มาก่อน แต่กลับให้เธอมาแทนตำแหน่งของเธอนี่นะ?