บทที่ 162

เฟิงถิงเซินได้ฟังดังนั้น ก็เอ่ยโดยที่ยังจ้องหน้าจอมือถือไม่วางตา “ได้”

หรงฉือเห็นว่าเขารับปากแล้ว จึงวางใจแล้วเช่นกัน

เมื่อครู่คุณหญิงย่าพูดกับพ่อบ้านอยู่ จึงได้ยินไม่ชัดว่าพวกเขาคุยอะไรกัน เมื่อเห็นว่าพวกเขามีการพูดคุยกันอย่างคาดไม่ถึง จึงยิ้มร่าด้วยความดีใจ

หลังจากมื้อค่ำ คุณหญิงย่าให้คนยกยาสมุนไพรจีนออกมาให้หรงฉือ

เฟิงถิงเซินออกจากห้องรับประทานอาหารไปคุยโทรศัพท์

หรงฉือดื่มยาเสร็จ เพิ่งออกจากห้องรับประทานอาหาร ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังครืน

หรงฉือนิ่งไปชั่วครู่ “เขาออกไปแล้วเหรอคะ?”

คุณหญิงย่าของขึ้น “ใช่ รีบร้อนซะขนาดนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปทำอะไร”

หรงฉือขมวดคิ้ว คาดเดาไปว่าเขาอาจจะไปซวิ่นตู้เพื่อช่วยหลินอู๋

แต่เขารับปากแล้วว่าดึก ๆ จะคุยกับเธอ

หวังว่าคืนนี้เขาจะกลับมา

แต่ทว่าเฟิงถิงเซินก็ไม่ได้กลับมา

หลายวันนี้ทางด้านของซวิ่นตู้มีงานค่อนข้างมาก

หลังจากรับประทานอาหารเช้าที่บ้านเดิม หรงฉือกับพวกอวี้มั่วซวินมารวมตัวกันที่หน้าบริษัทซวิ่นตู้

ขณะพวกเขามาถึงยังซวิ่นตู้ พวกหลินอู๋ก็มาถึงกันก่อนแล้ว

อวี้มั่วซวิน “มาเช้ากันขนาดนี้เลย เมื่อคืนไม่ได้ทำโอทีกันหรอกเหรอ?”

“ทำครับ” ผู้อำนวยการเฉวียนพูด “แต่เพื่อเร่งความคืบหน้า ก็เลยมาทำงานกันแต่เช้า ถวายชีวิตเพื่องานกันสุดๆ”

อวี้มั่วซวินคร้านที่จะออกความคิดเห็น หรงฉือก็โฟกัสกับงานตัวเอง

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า หรงฉือกำลังคิดว่าจะไปห้องน้ำสักหน่อย เฟิงถิงเซินก็ปรากฏตัวขึ้น

ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้มาหาหลินอู๋

หลังจากเขาเข้าห้องมาแล้ว ก็พยักหน้าทักทายหลินอู๋ซึ่งอยู่ในห้องประชุมจากที่ไกล ๆ แล้วเดินมาทางพวกเขา

อวี้มั่วซวิน “ประธานเฟิงมา ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

เฟิงถิงเซิน “สองวันนี้ผมมีเวลาได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับระบบของพวกคุณแล้ว รู้สึกว่ามันไม่เลวเลย แต่ผมมีไอเดียบางอย่างอยากจะแชร์กับทั้งสองท่านสักหน่อย”

อวี้มั่วซวินหันมองหรงฉือครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยว่า “ประธานเฟิงเชิญพูดมาได้เลย”