บทที่ 165

ฉีอวี้หมิงถึงขั้นสงสัยโลกใบนี้ไปเลย

ในเวลานี้เอง คุณย่าเฟิงขึ้นลิฟต์มาแล้วพูดว่า “มื้อค่ำเสร็จแล้ว เสี่ยวฉือลงไปแล้ว ทำไมพวกแกสองคนยังนั่งแช่ก้นอยู่ตรงนี้อีก? รีบลงไปกินข้าวกันได้แล้วนะ”

ฉีอวี้หมิงได้สติ “ครับ คุณย่า จะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

เฟิงถิงเซินก็ลุกขึ้นเช่นกัน

ชั้นล่าง เฟิงจิ่งซินนั่งอยู่บนโซฟาอย่างมีความสุข เธอนั่งติดกับหรงฉือและกำลังพูดอยู่กับหรงฉือ

หรงฉือนั่งอยู่ที่ข้าง ๆ มองเฟิงจิ่งซินและตั้งใจฟังในสิ่งที่เธอกำลังพูด

ช่างเป็นภาพแม่ลูกที่มีปฏิสัมพันธ์กันอย่างอบอุ่นโดยแท้

แต่นึกถึงหรงฉือที่ยอมสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเฟิงจิ่งซินโดยไม่แม้แต่จะเถียงสู้สักคำ ฉีอวี้หมิงก็รู้สึกว่าฉากนี้ตรงหน้าช่างจอมปลอมเหลือเกิน

ฉีอวี้หมิงขมวดคิ้วมุ่น

คุณย่าเฟิงยังไม่รู้เรื่องที่หรงฉือกับเฟิงถิงเซินจะหย่ากัน

เธอยิ้มพลางเรียกตามหรงฉือกับเฟิงจิ่งซิน “เสี่ยวฉือ ซินซิน มากินข้าวกันได้แล้วนะ”

หรงฉือกับเฟิงจิ่งซินตอบเสียงพร้อมเพรียงกัน “ค่ะ มาแล้วค่ะ”

เฟิงจิ่งซินจับนิ้วมือของหรงฉือ แล้วเดินไปยังห้องรับประทานอาหารด้วยท่าทางสุขใจจนล้นปรี่

ฉีอวี้หมิง “...”

ฉีอวี้หมิงเดินมาถึงแล้ว เขานั่งลงที่ตำแหน่งด้านข้างเฟิงถิงเซิน

ส่วนหรงฉือนั่งกับเฟิงจิ่งซิน

คุณย่าเฟิงกล่าวยิ้ม ๆ “อวี้หมิงไม่ได้มานานแล้ว เมื่อกี้ย่าเห็นแกมา ก็เลยสั่งให้ในครัวทำของชอบของแกเพิ่มอีกสองสามอย่างโดยเฉพาะเลยนะ แกต้องกินให้เยอะ ๆ ล่ะ”

ฉีอวี้หมิงยิ้ม “ได้ครับคุณย่าบุญธรรม เนื้อหลายจานนี้เป็นของผมทั้งหมดแล้วนะ!”

คุณย่าเฟิง “ได้ ๆ ๆ”

หรงฉือคีบกับข้าวให้เฟิงจิ่งซิน แกะก้างปลาให้เธอ ดูจริงจังและตั้งใจมาก

ดูเผิน ๆ ราวกับว่าไม่ได้แตกต่างไปจากแต่ก่อนเลยสักนิด

แต่ว่า...

ฉีอวี้หมิงอดกลั้นไม่อยู่จึงจ้องเธออยู่พักใหญ่

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของฉีอวี้หมิงที่มองมา หรงฉือก็ส่งสายตาเย็นชาไปให้เขา

ฉีอวี้หมิงชะงักงัน

หากเป็นเมื่อก่อน เนื่องจากเขากับเฟิงถิงเซิน แล้วก็เฮ่อฉางปั่วทั้งสามคนสนิทสนมกันมากเป็นพิเศษ