บทที่ 251

หมิงหมิงเดินเข้าไป "น้องซินซิน"

เฟิงจิ่งซินพยักหน้า "พี่มาแล้วเหรอ?"

หมิงหมิงนั่งลงและต่อจิ๊กซอว์กับเธอ พลางพูด “เมื่อกี้ฉันกับแม่ไปดูหนังมา แล้วฉันก็เห็นแม่เธอด้วย”

เดิมทีเฟิงจิ่งซินยังตั้งใจต่อจิ๊กซอว์ เมื่อได้ยินแบบนี้ เธอก็เงยหน้าขึ้นทันที

"พี่เห็นแม่ฉันเหรอ? ไปดูหนังที่ไหน?"

"โรงหนัง"

เฟิงจิ่งซินเม้มปากเล็ก "เป็นไปได้ยังไง? ตอนนี้แม่ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปดูหนังหรอก พี่ต้องมองผิดแน่"

หมิงหมิงไม่พอใจ "ฉันไม่ได้มองผิดนะ คนคนนั้นคือแม่เธอจริง ๆ"

"พี่พูดเพ้อเจ้อ" เฟิงจิ่งซินไม่เชื่อเด็ดขาด

เมื่อคืนกับเมื่อเช้าเธอล้วนโทรไปหาแม่ แม่ไม่มีเวลารับสายเธอด้วยซ้ำ แล้วจะมีเวลาไปดูหนังได้ยังไง?

"ฉันไม่ได้พูดเพ้อเจ้อนะ" เห็นเธอสงสัยตน หมิงหมิงก็พูดอธิบายเพื่อโต้แย้ง "แถมแม่เธอยังไม่ได้ไปคนเดียวด้วย เธอไปกับเด็กคนหนึ่ง เด็กคนนั้นสูงพอ ๆ กับเธอเลย น่ารักมากด้วย!"

เมื่อครู่ที่หมิงหมิงพูดไปมากมาย ถึงอย่างไรเฟิงจิ่งซินก็ไม่ได้ใส่ใจจริง ๆ

ตอนนี้ฟังมาถึงตรงนี้ ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที เธอคว้าจิ๊กซอว์ขึ้นมา ยืนขึ้นโดยพลัน และออกแรงโยนไปที่หมิงหมิง "เป็นไปไม่ได้! พี่ พี่ลองพูดเพ้อเจ้ออีกทีสิ!"

เห็นได้ชัดว่าหมิงหมิงพูดความจริง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิงจิ่งซินไม่เชื่อคำพูดของเขา ทั้งยังโกรธใส่เขาด้วย

เขาเองก็ถูกตามใจจนเคยตัวเหมือนกัน

เขาโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว โยนจิ๊กซอว์ใส่เฟิงจิ่งซินทันที ตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่ได้พูดเพ้อเจ้อนะ!"

"พี่..."

"เกิดอะไรขึ้น?"

พวกเขาเสียงดังเกินไป พวกเฟิงถิงเซินที่ห้องรับแขกจึงได้ยินเสียงกันหมด