บทที่ 268

“คุณพ่อ น้าอู๋อู๋”

ออกมาจากสนามบินแล้วเห็นเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ เฟิงจิ่งซินปล่อยมือจากป้าหลิว วิ่งตรงเข้ามาทางพวกเขา แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของพวกเขา

พอขึ้นรถมาแล้ว เฟิงจิ่งซินค้นกระเป๋าน้อย ๆ ของตัวเอง นำของเล่นกระจุกกระจิกที่น่าสนใจซึ่งเธอออกไปเที่ยวเล่นแล้วซื้อกลับมาในช่วงไม่กี่วันนี้ยื่นส่งให้หลินอู๋กับเฟิงถิงเซิน

“คุณพ่อ น้าอู๋อู๋ หนูซื้อของขวัญมาฝากค่ะ”

หลินอู๋รับมา ลูบผมของเธออย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยยิ้ม ๆ “ขอบคุณซินซินนะ”

วันนี้คุณหญิงย่าออกจากโรงพยาบาล เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินต้องกลับไปกินมื้อค่ำที่บ้านเดิม

ออกจากสนามบิน หลังพาหลินอู๋กลับไปส่งที่บ้านแล้ว เฟิงถิงเซินถึงค่อยให้คนขับรถเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านเดิม

เฟิงถิงเซินกำลังสะสางงานอยู่บนรถระหว่างทางกลับบ้านเดิม

เฟิงจิ่งซินก็ไม่รบกวนเขา เล่นคนเดียวไปเงียบ ๆ

กลับมาถึงบ้านเดิม พอลงจากรถมา เฟิงจิ่งซินที่แบกกระเป๋าน้อย ๆ อยู่ก็วิ่งเข้าไปในบ้านเดิมพลางตะโกนว่า “คุณแม่คะ คุณแม่~”

เฟิงถิงเซินพับเก็บโน้ตบุ๊กแล้วลงจากรถ เมื่อได้ยินอย่างนั้น ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “คุณแม่ของลูกไม่อยู่หรอก”

เฟิงจิ่งซินอึ้งไปเล็กน้อย หยุดชะงักฝีเท้าลง หันหน้ามามองเขา “เอ๋? คุณแม่ไม่อยู่เหรอคะ?”

“อืม”

“คุณแม่ยังงานยุ่งอยู่อีกเหรอคะ?”

มือใหญ่ของเฟิงถิงเซินลูบหัวเธอเบา ๆ “หรือไม่อย่างนั้นลูกลองโทรถามดูก็ได้นะ”

“ค่ะ…”

ช่วงนี้เธอโทรศัพท์หาคุณแม่ คุณแม่ก็ไม่รับเลยสักสายเดียว

ปกติอยู่ที่บ้านก็ยังดี แต่ช่วงไม่กี่วันนี้ที่เธอไปต่างประเทศ คุณพ่อกับน้าอู๋อู๋ล้วนไม่อยู่…แม้ว่าคุณพ่อกับน้าอู๋อู๋จะทั้งโทรและวิดีโอคอลหาเธอทุกวัน แต่อย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเธอ เธออยู่เมืองนอกคนเดียวไม่ชิน จึงมักจะรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเดียวดายและคิดถึงบ้าน

ช่วงหลายวันแรกที่ไปถึงเมืองนอก ความจริงแล้วคนที่เธอคิดถึงมากที่สุดคือคุณแม่

ช่วงนั้นเธอก็โทรศัพท์หาคุณแม่ทุกวัน

แต่คุณแม่ก็ไม่รับเลย

ต่อมาเธอค่อย ๆ ปรับตัวได้แล้ว รู้ว่าคุณแม่อาจจะยุ่ง ไม่มีเวลารับสายเธอ เธอจึงเลิกโทรไป

ก่อนเธอกลับประเทศ อันที่จริงเธอหวังว่าคุณแม่จะสามารถมารับเธอที่สนามบินได้