บทที่ 27

วันรุ่งขึ้น

หรงฉือกลับบ้านหลังจากที่ฉู่จื่อหลานหายไข้แล้ว

เนื่องจากเธอยังไม่ได้เตรียมชุดที่จะใส่ไปร่วมงานเลี้ยงในคืนวันพรุ่งนี้เลย

ตอนบ่ายเธอจึงออกไปข้างนอก

เมื่อถึงร้านชุดราตรีหรู ผู้จัดการร้านและพนักงานหลายคนกำลังจัดชุดราตรีชุดหนึ่งอย่างพิถีพิถัน

จนกระทั่งหรงฉือเดินเข้ามาใกล้ พวกเธาถึงสังเกตเห็นเธอ

“ขอโทษนะค่ะ คุณผู้หญิง คุณต้องการอะไรไหมค่ะ?”

“ฉันขอดูก่อน”

“ได้ค่ะ”

แม้ว่าจะเธอแต่งงานเข้าตระกูลเฟิง แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงอะไรเลย

เพราะถึงแม้เฟิงถิงเซินและซางเชี่ยนต้องไปร่วมงานที่เป็นทางการ ก็ไม่พาเธอไปด้วยอยู่ดี

ส่วนคุณหญิงย่าเฟิง เธอได้ถอนตัวจากวงการนานหลายปีแล้ว และไม่สนใจเสาะหาผลประโยชน์จากการออกงานมานานแล้ว

แม้ว่าหรงฉือจะมีความรู้เกี่ยวกับชุดราตรีไม่มากนัก แต่ฉู่จื่อหลานก็ทำธุรกิจเสื้อผ้าหรูหรา เธอจึงได้เห็นและซึมซับมาบ้าง ซึ่งทำให้เธอพอจะมีรสนิยมพื้นฐานอยู่บ้าง

เพียงแต่ว่า ชุดสวยๆ ในร้านมีเยอะมากจริงๆ เห็นแล้วตาลาย

หรงฉือก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะเลือกสรรอย่างพิถีพิถัน คิดว่าแค่พอใช้ได้ก็พอแล้ว

ในขณะที่เธอกำลังคิดเช่นนั้น ชุดราตรีที่พนักงานหลายคนยืนล้อมรอบและช่วยกันจัดเมื่อครู่ก็ปรากฏแก่สายตาของเธออย่างชัดเจน

หรงฉือถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

นั่นคือชุดราตรีเกาะอกรัดเอวผ้าบางสีม่วงพาสเทล ช่วงเอวของชุดประดับด้วยดอกไม้อย่างประณีตและงดงาม เข้ากันได้ดีกับสร้อยคอหรูหราและเลอค่าบนลำคอของหุ่นนางแบบ ผสมผสานความพลิ้วไหวกับความเลิศหรูได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธออดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

เธอกำลังจะเอื้อมมือออกไปเพื่อสัมผัสเนื้อผ้าของชุด แต่ก่อนที่มือจะโดนชุด ก็ถูกผู้จัดการร้านคว้ามือไว้แน่น