บทที่ 276

หรงฉือทำได้เพียงยื่นมือไปอุ้มเธอไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอหกล้ม

เพียงเธอโน้มตัวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมบนตัวของหลินอู๋โชยเข้ามากระแทกจมูกเธออีกครั้งทันที

หรงฉือรับกระเป๋าหนังสือของเธอมาไว้ที่โซฟาด้านข้าง ตอนที่เฟิงจิ่งซินกำลังจะวิ่งขึ้นเตียง หรงฉือดึงเธอไว้พลางถาม “อาบน้ำมาหรือยัง?”

“อาบมาแล้วค่ะ”

เธออาบน้ำแล้วแต่บนตัวยังมีกลิ่นของหลินอู๋อยู่ สามารถคิดได้ว่าหากไม่ใช่หลินอู๋มาอาศัยอยู่กับเฟิงถิงเซินกับเธอแล้ว ไม่ก็เมื่อครู่ที่จริงแล้วเฟิงถิงเซินและหลินอู๋มาส่งเธอด้วยกัน

แต่ทว่าเมื่อครู่พวกเขาไม่ได้เดินเข้ามาด้วยก็เท่านั้น

หรงฉือกล่าวน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ตัวมอมแมมแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

หลังจากที่คิดทบทวนแล้วว่าหลังจากที่อาบน้ำแล้วเธอวิ่งไปวิ่งมาจริง เหมือนจะมีเหงื่อออกนิดหน่อยอีกด้วย

เธอพยักหน้า เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำด้วยตนเองอย่างว่าง่าย

หรงฉือหันกลับไปจัดการเอกสารของตนเองต่อ

หลังจากที่เฟิงจิ่งซินเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาจากห้องน้ำแล้ว หยิบโคมไฟกระดาษรูปกระต่ายออกจากกระเป๋าหนังสือของตน “แม่คะ ดูสิ โคมไฟกระดาษ!”

หรงฉือชำเลืองมอง ชะงักไปครู่หนึ่ง “นี่คือ...”

“พ่อซื้อให้หนู! สวยมากเลยใช่ไหมคะ?!”

หรงฉือ “...จ้ะ”

จากนั้นเฟิงจิ่งซินก็วิ่งไปปิดไฟห้องของหรงฉือ จากนั้นก็เปิดแสงไฟจากโคมไฟกระดาษ จากก็พูดแชร์ความสุขด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ปิดไฟแล้วสวยกว่าเดิมไหมคะ?!”

หรงฉือ“...จ้ะ สวยกว่าเดิมจริง ๆ” นิ่งไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวถามว่า “หนูชอบมากเลยเหรอ?”

“ใช่ค่ะ ชอบมาก ๆ เลยค่ะ” กล่าวจบ เธอก็หยิบอีกอันขึ้นมา “พ่อซื้อให้หนูสองอัน อีกอันที่เหลือหนูให้แม่ค่ะ แม่ถือโคมไฟกระดาษลงไปเดินเล่นข้างล่างเป็นเพื่อนหนูได้ไหมคะ?”

หรงฉือกล่าว “แม่อาบน้ำแล้ว พรุ่งนี้แล้วกัน” เธอกล่าวเสริม “หนูก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ตัวเลอะคงไม่ดีเท่าไหร่”