บทที่ 279

หลังจากที่ทำงานมากกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืน หลังจากหรงฉือนำเนื้อหาที่ควรบันทึกไว้ส่งให้อวี้มั่วซวินแล้ว จึงเดินลงไปกินอาหารเช้าที่ชั้นล่าง

หลังจากที่อวี้มั่วซวินอ่านเอกสารที่เธอมาเรียบร้อยแล้ว ตื่นเต้นจนมือสั่น “แบบนี้ไม่เลวเลย น่าอัศจรรย์จริง ๆ!”

หรงฉือนวดระหว่างคิ้วที่เมื่อยล้าของเธอพลางกล่าว “ฉันขอนอนก่อนนะ อีกสักพักจะมาคุยด้วย”

“โอเค”

หรงฉือหลับยาวถึงตอนห้าโมงเย็นกว่า

ตอนที่ตื่นมา เห็นว่าเฟิงจิ่งซินกำลังเล่นซูโดกุอยู่บนพรมในห้อง

เมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว เฟิงจิ่งซินลุกขึ้นพลางกล่าว “แม่ตื่นแล้วเหรอคะ?”

หรงฉือ “อืม”

“คอแห้งไหมคะ? จะดื่มน้ำไหม?”

หรงฉือชะงักไปครู่หนึ่ง “ขอบคุณนะ”

หลังจากที่เฟิงจิ่งซินเทน้ำแก้วหนึ่งให้เธอแล้ว ก็กลับไปเล่นตัวคนเดียวอีกครั้ง

หรงฉือมองร่างเล็กของเธอ เธอรู้ตัวดีว่าสองสามวันนี้งานยุ่ง ไม่ได้ใส่ใจเธอมากนัก

แต่วันนี้เป็นวันหยุดวันสุดท้ายแล้ว

พรุ่งนี้เธอก็ต้องกลับไปทำงานที่ฉางโม่แล้ว ก็คงไม่มีเวลาดูแลเธอแล้ว

เมื่อคิดดังนี้ เธอพูดขึ้นว่า “ซินซิน”

เฟิงจิ่งซินหันหน้ากลับมา “มีอะไรคะแม่?”

“พ่อหนูจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“พ่อบอกว่าคงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ค่ะ เฟิงจิ่งซินกล่าวถามต่อ “แม่มีธุระกับพ่อเหรอคะ?”

หรงฉือไม่ได้พูดอะไร พูดเพียงว่า “ไม่มีอะไร ลูกไปเล่นก่อนเถอะ”

“ค่า”

หลังจากที่หรงฉือดื่มน้ำเสร็จ ก็ส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซิน

[คุณจะกลับมาตอนไหน? พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน ไม่มีเวลาดูแลเฟิงจิ่งซินแล้ว คุณมารับลูกกลับไปเถอะ]

เธอส่งข้อความไปแล้ว ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า เฟิงถิงเซินจึงตอบกลับ

[อีกสองวันจะกลับไป]

หรงฉือเห็นข้อความแล้ว ไม่ได้ตอบกลับไปอีก

หลังจากที่กินข้าวเย็นแล้ว เฟิงจิ่งซินออกไปเดินเล่นกับคุณยายหรง หลังจากที่หรงฉือขึ้นชั้นบนแล้วอวี้มั่วซวินก็โทรมา

เพราะพวกเขาคุยกันไปพลางรวบความคิดเห็นไปด้วย ตอนที่หรงฉือคุยกับอวี้มั่วซวินจึงเปิดลำโพง