บทที่ 287

ตอนเย็นเฮ่อฉางปั่วยังมีงานสังสรรค์ หลังคุยเรื่องงานเสร็จ เขาก็เตรียมตัวกลับแล้ว

เห็นเฮ่อฉางปั่วกำลังมองเธออยู่ หรงฉือก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับถามว่า “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์

แต่เขาไม่ได้พูดออกไป กลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร”

ตอนนี้หรงฉือจดจ่อแต่กับเรื่องงาน จนลืมเรื่องวันวาเลนไทน์นี้ไปเสียสนิท

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น เธอมาถึงบริษัท คนในบริษัทเจอเธอ พูดกับเธอว่าสุขสันต์วันวาเลนไทน์ เธอถึงจะตระหนักได้ว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์

หรงฉือกำลังจะกลับไปที่ห้องทำงาน หน้าประตูก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ขออนุญาตครับ คนไหนคือคุณหรง? มีคนสั่งดอกไม้มาส่งให้คุณ รบกวนคุณออกมาเซ็นรับด้วยครับ”

หรงฉือหันกลับไปพร้อมกับน้ำเสียงนุ่มนวล ก็เห็นพนักงานส่งดิลิเวอรีคนหนึ่งอุ้มดอกกุหลาบช่อใหญ่ยืนอยู่หน้าประตู

คำพูดของพนักงานส่งดิลิเวอรี แถมยังมีดอกกุหลาบช่อใหญ่ที่ดูเกินจริง ทำให้ดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่รอบ ๆ ทั้งหมด

ภายนอกต่างลือกันว่าหรงฉือมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับอวี้มั่วซวิน แต่ในความเป็นจริงคนจำนวนมากในบริษัทกลับรู้ว่าหรงฉือแต่งงานแล้ว

แต่ทว่า น้อยมากที่หรงฉือจะเอ่ยถึงครอบครัวของตัวเอง

ถึงขนาดที่ว่าพวกเขาไม่รู้ถึงสถานะแต่งงานของหรงฉือด้วยซ้ำ

พอเห็นว่ามีคนส่งดอกไม้มาให้เธอในวันวาเลนไทน์ เพื่อนร่วมงานก็พูดกับหรงฉือด้วยความอิจฉาว่า “ดอกกุหลาบช่อใหญ่จัง สามีคุณส่งมาให้ใช่ไหม? สามีคุณนี่ดีจริง ๆ เลยนะ”

“นั่นน่ะสิ อิจฉาคุณจะแย่อยู่แล้ว”

เฟิงถิงเซินจะส่งดอกให้เธอได้อย่างไร?

หรงฉือคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ข้อความที่เขียนบนการ์ดเป็นข้อมูลการติดต่อของเธอจริง ๆ

นั้นก็หมายความว่า ดอกไม้ไม่ได้ถูกส่งมาผิดที่

เมื่อพนักงานดิลิเวอรีรู้ว่าเธอก็คือหรงฉือ จึงเดินเข้ามายัดดอกไม้ให้เธอแล้วพูดว่า “รบกวนคุณเซ็นรับด้วยครับ”

เพราะไม่อยากทำให้พนักงานดิลิเวอรีลำบากใจ หรงฉือจึงทำได้แค่เซ็นชื่อ