บทที่ 30

ตอนแรกเธอตกใจจริงๆ แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้ว

แขกเหรื่อหลายคนพาแห่กันไปทางเฟิงถิงเซิน เนื่องจากกลั้นกลางด้วยกำแพงผู้คน พวกเฟิงถิงเซินจึงไม่สังเกตเห็นหรงฉือจริงๆ

แม้ภายนอกหรงฉือจะดูอ่อนโยนและเรียบร้อย แต่อวี้มั่วซวินรู้ว่าจริงๆ แล้วหรงฉือมีความเด็ดเดี่ยวจากข้างใน และเป็นคนกล้าคิดกล้าทำ

ในเรื่องการงาน เพียงแค่เธอมีความคิดหรือสนใจอะไร เธอจะทุ่มเทความคิดและจิตใจทั้งหมดลงไป แม้ว่าผลลัพธ์ที่วิจัยออกมาจะไม่มีผลกำไรทางการตลาด แต่เธอก็ยังยินดีที่จะทำและสนุกกับมัน

เพราะสำหรับเธอแล้ว จะมีประโยชน์หรือไม่ ต้องลองทำดูก่อนถึงจะรู้คำตอบ

ในเรื่องความรู้สึกก็เช่นกัน

เธอรักเฟิงถิงเซินมากถึงขนาดยอมเดิมพันด้วยอนาคต เลือกที่จะละทิ้งโอกาสในการเรียนต่อ แล้วทุ่มเทให้กับครอบครัวอย่างไม่ลังเล

ตอนนี้เธอได้ลองทำแล้ว แม้ว่าราคาที่จ่ายจะสูงเกินไป แต่อวี้มั่วซวินก็ไม่เคยเห็นความเสียใจในดวงตาของหรงฉือเลย

ดังนั้น ตอนนี้หรงฉือบอกว่าเธอไม่เป็นไร บอกว่าเธอจะปล่อยวาง อวี้มั่วซวินย่อมเชื่อสนิทใจ

เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดื่มอะไรหน่อยไหม?”

หรงฉือพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาสิ”

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินสวนทางกับฝูงชนไปยังพื้นที่รับประทานอาหาร

“อยากดื่มไวน์ไหม?”

“ดื่มสักหน่อยเถอะ”

หรงฉือไม่ชอบดื่มไวน์ แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ถึงกับคออ่อน

พวกเขาชนแก้วกันแล้วจิบไวน์เงียบๆ อยู่ด้านข้าง

หลังจากนั้นไม่นาน จู่ๆ ก็มีคนเดินมาหาพวกเขา

“มั่วซวิน นายก็มาด้วยเหรอ?”

“ศาสตราจารย์หลิว” เมื่ออวี้มั่วซวินเห็นคนที่เดินมาก็รีบเดินไปต้อนรับ แล้วทักทายอย่างคุ้นเคยว่า “ผมตั้งใจจะไปหาคุณอยู่พอดี แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอเลย”

ศาสตราจารย์หลิวพูดหยอกล้อด้วยรอยยิ้มว่า “จริงเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่ค่อยเชื่อเลยล่ะ?”