บทที่ 301

ไม่กี่วันต่อมา หรงฉือก็เจียดเวลามาอีก เพื่อเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนสองสามครั้ง

เธอก็บังเอิญพบกับหลินอู๋สองครั้งเช่นกัน

แต่สองครั้งนี้เฟิงถิงเซินล้วนไม่ได้มากับอีกฝ่ายด้วย

เดินมีนาคมฝนเริ่มตกหนักขึ้น

หรงฉือเข้าร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนเสร็จ ด้านนอกฝนก็ตกแล้ว

เธอเอาร่มมา แต่วางไว้บนรถไม่ได้หยิบลงมา

เธอเดินไปทางประตูใหญ่ คิดว่าอีกเดี๋ยวรอฝนซาลงหน่อยค่อยออกไป

เธอยังเดินไปไม่ถึงประตู ก็เห็นหลินอู๋อยู่ก่อนแล้ว

หลินอู๋กำลังพูดกับใครบางคน เมื่อเห็นเธอรอยยิ้มก็จางลง

ตอนนี้เอง ร่างของเฟิงถิงเซินที่ถือร่มอยู่ก็เข้าสู่สายตาของหรงฉือ

เขาน่าจะตั้งใจมารับหลินอู๋เป็นพิเศษ

เขาถอดเสื้อนอกออก วางบนไหล่ของหลินอู๋

คนรอบข้างที่รอฝนหยุดเห็นเข้า ก็พากันเผยแววตาอิจฉา ทั้งยังมีคนอุทานออกมาว่า ‘ว้าว’ ด้วย

ตอนนี้ เฟิงถิงเซินจึงเพิ่งเห็นเธอและชะงักไป

หรงฉือไม่แสดงสีหน้าใด

เฟิงถิงเซินเก็บสายตากลับไป กางร่มขึ้นอีกครั้ง และจากไปพร้อมหลินอู๋

วันนี้ลมแรงเล็กน้อย เขาเอาเสื้อนอกให้หลินอู๋ แม้ละอองฝนจะลอยเข้าไปในร่ม ก็ถูกกันไว้ด้วยเสื้อนอกของเขา หลินอู๋ก็จะไม่เปียกฝน

เฟิงถิงเซินทำขนาดนี้ ก็พูดได้ว่าเอาใจใส่มาก

ผ่านไปไม่นาน เงาร่างของพวกเขาก็หายไปจากประตูใหญ่

หลังจากนั้นไม่นาน คนขับรถของเฟิงถิงเซินถือร่มคันหนึ่งเดินจากลานจอดรถมาที่เธอ และส่งร่มในมือให้เธอ "คุณนายครับ คุณผู้ชายให้ผมเอาร่มมาให้คุณครับ"

หรงฉือไม่รับ และพูด "ไม่เป็นไรค่ะ คุณเอากลับไปเถอะ"

ก่อนหน้านี้คุณย่าบอกว่าเพื่อเฟิงจิ่งซิน เฟิงถิงเซินจึงยอมอยู่กับเธออย่างดี