บทที่ 429

เหรินจี่เฟิงไม่ได้เดินออกไป ยังคงอยู่กับหลินอู๋

หลังจากที่ผ่านไปสักพัก ตอนที่หลินอู๋กำลังจะไปหาเฟิงถิงเซิน เฟิงถิงเซินก็ไม่อยู่ตรงที่หรงฉืออยู่แล้ว

แต่หรงฉือกำลังคุยกับจี้หวนอิง

ถ้าดูจากระดับความสนิทของจี้หวนอิงและเหรินจี่เฟิง ถ้าบังเอิญเจอกันด้านนอก แน่นอนว่าต้องกล่าวทักทายกันอยู่แล้ว

หลังจากที่ทักทายกันแล้ว เหรินจี่เฟิงพูดแนะนำกับจี้หวนอิง“คุณลุงจี้ครับ คุณคนนี้คือ...”

จี้หวนอิงอมยิ้ม พูดตัดบทเขา “คุณหลิน พวกเราเคยเจอกันแล้ว”

หลินอู๋กล่าวทักทายจี้หวนอิงอย่างสุภาพ

จี้หวนอิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปหาหรงฉือ “ช่วงนี้เสี่ยวฉือก็ยังงานยุ่งเหมือนเดิมเหรอ?”

การประชุมใหญ่จบแล้ว แต่ที่นี่ก็ยังคงเป็นพื้นที่สาธารณะ จี้หวนอิงกลับเรียกหรงฉือว่าเสี่ยวฉืออย่างสนิทสนม และตอนที่พูดกับหรงฉือน้ำเสียงดูอ่อนโยนมากกว่าตอนที่พูดกับเหรินจี่เฟิง

เมื่อเห็นดังนี้ จี้หวนอิงคงไม่คิดที่จะปกปิดความชื่นชมและเอ็นดูที่มีต่อหรงฉือ

หรงฉือพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ”

แน่นอนว่าหรงฉือรู้สึกถึงความเอ็นดูที่จี้หวนอิงมอบให้

เมื่อก่อนตอนที่เห็นจี้หวนอิง เธอก็ยังทักทายเขาตามปกติ

แต่ เมื่อจู่ ๆ เหรินจี่เฟิงก็เดินมาหา เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าจี้หวนอิงเป็นพ่อของจี้ชิงเยว่

เมื่อนึกถึงการที่จี้ชิงเยว่ตามจีบเธอ หรงฉือไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจี้หวนอิง เพราะอย่างไรเสียก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับจี้ชิงเยว่

แม้จี้หวนอิงจะไม่ได้มีท่าทีเย็นชาหรือเมินเฉยเธอ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหรงฉือแล้วถือว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว

และเมื่อเธอทักทายเขาเสร็จ จี้หวนอิงก็ไม่ได้คุยกับเธอต่อ ความรู้สึกแบบนั้นทำให้คิดว่าเขาไม่อยากผูกสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ ส่วนเรื่องความชื่นชมนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เพราะถ้าเป็นตามปกติ จี้หวนอิงควรจะเป็นฝ่ายถามเธอเกี่ยวกับซวิ่นตู้จึงจะถูกต้อง

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอก็ได้รับเชิญจึงมาการประชุมเชิงพัฒนาครั้งนี้เช่นกัน

เมื่อคิดดังนั้น รอยยิ้มของหลินอู๋จางหายไปทันที