บทที่ 470

บ้านตระกูลหรง

หรงฉือได้ปรึกษาเรื่องประมูลเพชรกับคุณยายหรงก่อนที่จะไปร่วมงานประมูล

เมื่อเห็นหรงฉือใช้เงินมากมายประมูลเพชรที่เปล่งประกายวิบวับกลับมา ผ่านไปสักพักใหญ่แล้วกว่าที่คุณยายหรงจะเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “เมื่อก่อนแม่ของหลานชอบเพชรมากจริง ๆ เพียงแต่ว่า หากเพชรได้ผลจริง งั้นเพชรก็อาจทำให้แม่ของหลานได้สติกลับคืนมา แต่กลับกันก็อาจจะทำให้เธอถลำลึกลงไปในอีกขั้นหนึ่ง…ของความบ้าคลั่งได้เหมือนกัน ดังนั้น…เพชรน่ะ เสี่ยวฉือเธอเก็บรักษาไว้ให้ดีก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องที่จะใช้เพชรรักษาแม่ ให้ผ่านไปสักพักหนึ่งก่อน ค่อยดูสถานการณ์แล้วว่ากันอีกที”

ความจริงแล้วหรงฉือก็ตระหนักถึงจุดนี้ได้แล้วเช่นกัน

เธอเห็นด้วยกับความคิดของคุณยายหรง

เพียงแต่เพชรหายากนั้นหายากสมชื่อ หากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน บวกกับตอนนี้เธอไม่ขาดแคลนเงินทองจริง ๆ ดังนั้น ต่อให้ยังไม่ได้ใช้ในตอนนี้ ทว่าเธอก็ยังประมูลเพชรกลับมาอยู่ดี

เมื่อได้ยินยายตัวเองพูดเช่นนี้ เธอจึงเอ่ยว่า “ได้ค่ะ”

สองวันนี้เธอไม่ได้ไปเยี่ยมคุณย่าเฟิงที่โรงพยาบาลเลย

เช้าวันถัดมา เธอไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

เธอมาถึงค่อนข้างเร็ว แต่ทว่า เมื่อเธอมาถึงยังโรงพยาบาล เฟิงถิงเซินกับฉีอวี้หมิงก็ล้วนอยู่ด้วย หากแต่ไม่เห็นเงาของพ่อบ้านเลย

ครั้นเห็นเธอเคาะประตูเข้ามา เฟิงถิงเซินกับฉีอวี้หมิงต่างมองมาที่เธอ

หรงฉือเพียงแค่พยักหน้าให้เฟิงถิงเซินเล็กน้อย นับว่าได้ทักทายเขาแล้ว จากนั้นก็ตรงเข้าไปหาคุณย่าเฟิงทันที

เห็นว่าหรงฉือมองข้ามตนไปโดยสิ้นเชิง ฉีอวี้หมิงจึงถลึงตาเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะหันไปพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “ตอนนี้เธอไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยจริง ๆ”

เฟิงถิงเซินนั่งลงแล้วส่งเสียง “อืม” ออกมาหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “แล้วยังไง?”

ฉีอวี้หมิง “…”

ผ่านไปสักพัก หรงฉือออกมาจากห้องผู้ป่วย ทว่าเธอไม่ได้กลับไปในทันที หากแต่มองไปยังเฟิงถิงเซิน ก่อนจะเอ่ยถามว่า “สองวันนี้อาการคุณย่าเป็นยังไงบ้าง?”