บทที่ 507

พ่อบ้านเพิ่งจากหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง เฟิงถิงเซินก็ช่วยเธอหยิบโทรศัพท์จากห้องเฟิงจิ่งซินกลับเข้ามาแล้ว

พอหยิบโทรศัพท์จากมือของเขา หรงฉือไม่ได้เงยหน้ามองเขา เพียงแค่เอ่ยปากว่า “ขอบคุณ”

เฟิงถิงเซินไม่ได้พูดอะไร

หรงฉือลงจากเตียง คิดจะไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องของเฟิงจิ่งซิน

เฟิงถิงเซินราวกับจะดูออกถึงความคิดของเธอ เขายืนอยู่กับที่มองใบหน้าด้านข้างของเธอ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ที่นี่ก็มีแปรงสีฟันกับแก้วน้ำบ้วนปาก”

หรงฉือหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย

ในเมื่อเธอกลับมาพักผ่อนที่นี่แล้ว การจะล้างหน้าแปรงฟันอยู่ที่นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็หมุนตัวแล้วก้าวเข้าห้องน้ำในห้องของเฟิงถิงเซิน

เธอกำลังแปรงฟันอยู่ หมอจางก็มาถึงแล้ว

พอเธอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หมอจางตรวจชีพจรให้เธอ ทั้งยังสอบถามอาการของเธออย่างละเอียด ขณะที่ให้น้ำเกลือเธอไปด้วย ก็สั่งกำชับเฟิงถิงเซินถึงข้อระวังต่าง ๆ ของหรงฉือในวันข้างหน้าไปด้วย

หลังจากที่หมอจางออกไปจากห้อง เฟิงถิงเซินก็ยกโจ๊กที่พ่อบ้านช่วยยกขึ้นมาให้หรงฉือ

หรงฉือชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปรับมาแล้วพูดว่า “ขอบคุณ”

“ไม่เป็นไร”

ตอนนี้ไข้ของหรงฉือสูงถึงสี่สิบองศาเซลเซียส รู้สึกทรมานอย่างมาก จนไม่มีความยากอาหารอะไรเลย

แต่เธอยังคงฝืนทน แล้วทานอาหารอย่างช้า ๆ

ตอนที่ทานโจ๊ก ดูเหมือนจะนึกอะไรออก เธอหันหน้าไปทางเฟิงถิงเซินที่นั่งมองเธออยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยปากถามด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า “ซินซินล่ะ?”

“อยู่ชั้นล่าง ซินซินกับคุณย่าล้วนเป็นห่วงคุณมาก แต่เด็กร่างกายอ่อนแอ คุณย่าก็ยังไม่หายดีเต็มที่ กลัวว่าถ้าพวกเขาเข้ามาเยี่ยมคุณแล้วจะติดเชื้อได้ เลยไม่ให้พวกเขาเข้ามาเยี่ยม”

“อืม”

หรงฉือกินไปได้ครึ่งถ้วย ก็กินไม่ลงแล้ว

เห็นเธอกินอย่างยากลำบากแบบนี้ เฟิงถิงเซินก็ไม่ฝืนบังคับ รับถ้วยมาจากมือของเธอ แล้วดึงกระดาษทิชชูให้เธอเช็ดปาก ก่อนจะพูดว่า “ถ้าไม่สบายก็พักผ่อนก่อนเถอะ ถ้าน้ำเกลือหมดแล้ว ผมจะไปเรียกหมอจางขึ้นมาเอง”