บทที่ 529

หรงฉือกำลังหาที่จอดรถ เพื่อดูว่าเป็นโทรศัพท์ของใคร เฟิ่งจิ่งซินก็โทรเข้ามาหาเธอแล้ว

หรงฉือเพิ่งจะรับสาย เสียงของเฟิงถิงเซินก็ดังลอดขึ้นมาจากปลายสาย “ผมเอง โทรศัพท์ผมเหมือนจะหล่นอยู่ในรถของคุณ”

หรงฉือตอบกลับเสียงเรียบว่า “เดี๋ยวฉันจะส่งตำแหน่งไปให้คุณ คุณก็เข้ามารับแล้วกัน”

“ได้”

หรงฉือหาที่จอดรถสักที่หนึ่ง หลังจากส่งตำแหน่งไปให้ไม่กี่นาที เฟิงถิงเซินจึงจะมาถึง

เฟิงจิ่งซินหลับไปแล้ว คนที่ลงจากรถจึงมีเฟิงถิงเซินแค่คนเดียว

เขารับโทรศัพท์ที่หรงฉือส่งให้แล้วพูดว่า “ขอบคุณ”

หรงฉือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไม่เป็นไร”

พูดจบ เลื่อนกระจกรถขึ้น กำลังจะจากไป จู่ ๆ เฟิงถิงเซินก็พูดขึ้นว่า “อีกสองวันผมยังต้องออกไปทำงานต่างเมือง แต่ว่าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”

หรงฉือชะงักไป

ช่วงทบทวนตัวเองของพวกเขาใกล้จะจบลงแล้ว

เธอรู้ว่าเขากำลังจะบอกกับเธอว่า เขาอาจกลับมาไม่ทันในวันที่ช่วงทบทวนตัวเองจบลง แต่ก็คงจะไม่ล่าช้านานเกินไป

ครั้งก่อนช่วงทบทวนตัวเองจบลง พวกเขาไม่ได้หย่ากัน พวกเขาต่างมีส่วนรับผิดชอบ ดังนั้น ตอนนี้ได้ยินเฟิงถิงเซินพูดแบบนี้ เธอก็ไม่ได้พูดอะไรที่แข็งกระด้างออกมา เพียงแค่พูดว่า “เข้าใจแล้ว”

พูดจบ เธอก็ขับรถจากไปแล้ว

เพราะครอบครัวสี่คนของหรงฉ่างเซิ่งมีนัดหมายอย่างอื่น ช่วงบ่ายของวันถัดมา หรงฉือ อวี้มั่วซวิน กับเพื่อนของเขาอีกสองคน แล้วยังมีฉู่จื่อหลานที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานเมื่อสองวันก่อน จึงออกเดินทางไปตั้งแคมป์ด้วยกัน

เมื่อวานกู้เหยียนบอกว่าวันนี้คนที่มาตั้งแคมป์ที่นี่น่าจะเยอะ ซึ่งไม่ผิดจากที่เขาพูดไว้จริง ๆ เพราะตอนที่พวกเขามาถึง บริเวณตั้งแคมป์ก็มีเต็นท์กางอยู่เต็มไปหมด แถมยังคึกคักมากทีเดียว

กู้หยียนมาถึงก่อนพวกเขา พอเห็นว่าพวกเขามาถึงแล้ว ก็เดินเข้ามา พูดขึ้นว่า “พวกคุณมาแล้วเหรอ?”

ฉู่จื่อหลานเห็นกู้เหยียน สายตาก็เปล่งประกาย จากนั้นขยับเข้าไปที่ข้างหูหรงฉือแล้วพูดว่า “โอ้โห พี่ชายสุดหล่อ พวกเธอรู้จักกันเหรอ?”

หรงฉือพยักหน้า กำลังจะพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา “ประธานอวี้”

หรงฉือได้ยินเสียง พอหันหน้าไป ก็สบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำของจี้ชิงเยว่แล้ว