บทที่ 543

ไม่รอหรงฉือพูด เฟิงถิงเซินก็พูดว่า “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? ผมไปรับคุณ?”

“ไม่ต้อง” หรงฉือยังนึกว่าพวกเขาอยู่ข้างนอก พอได้ยินพวกเขาให้เธอไปหาพวกเขาที่บ้าน เธอก็พูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณเอาโทรศัพท์ให้ซินซิน”

เฟิงถิงเซินไม่ได้ถามอะไรมาก ก็ส่งโทรศัพท์ให้เฟิงจิ่งซินแล้ว

เฟิงจิ่งซิน “คุณแม่คะ?”

หรงฉือพูดว่า “ขอโทษนะซินซิน ตอนนี้แม่มีธุระ อาจจะไปฟังหนูตีกลองไม่ได้ รอคราวหน้า แม่ว่างแล้ว...”

ใบหน้าเล็กของเฟิงจิ่งซินลู่ลงในทันที เธอทำปากยู่ไม่พูดอะไร

หรงฉือรู้ว่าเธอจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอไม่อยากไปที่นั่นอีกแล้วจริง ๆ เพราะฉะนั้นสุดท้ายยังคงไม่ได้ใจอ่อน พูดขึ้นว่า “ขอโทษนะซินซิน แม่...”

“ในเมื่อมีงาน งั้นก็ไปทำงานของคุณก่อน” เวลานี้ เฟิงถิงเซินพูดแทรกเข้ามา พูดจบแล้วยังถามเธออีกว่า “ช่วงเที่ยงคุณว่างไหม? ถ้าว่างไปกินข้าวด้วยกันได้ไหม?”

หรงฉือรู้ดีว่า เฟิงถิงเซินเสนอให้ออกมาทานอาหารด้วยกันทีหลัง ก็เพราะไม่อยากให้เฟิงจิ่งซินเสียใจ

เทียบกับการไปหาเฟิงถิงเซินที่นั่น ออกไปทานอาหารเธอยังพอจะยอมรับได้บ้างจริง ๆ

หลังจากหยุดไปสองวินาที เธอจึงจะเอ่ยปากว่า “ว่าง”

“งั้นก็ตกลงกันตามนั้นนะคะ! คราวนี้คุณแม่อย่าผิดคำพูดอีกละ”

หรงฉือเพิ่งพูดจบ เฟิงจิ่งซินก็มีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง

“อื้ม แม่เข้าใจแล้ว”

หลังจากที่หรงฉือคุยกับเฟิงจิ่งซินอีกสักเล็กน้อย จึงจะวางสาย

หลังผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า

พอเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จึงจะพบว่าเฟิงถิงเซินส่งคลิปวิดีโอมาให้เธอ

เห็นคนที่อยู่ในวิดีโอเป็นเฟิงจิ่งซิน หรงฉือก็กดเปิดดู

ตอนต้นของวิดีโอ เฟิงจิ่งซินกำลังนั่งคุยกับครูอยู่หน้ากลองชุด เลนส์กล้องห่างจากพวกเขาไกลมาก ดังนั้น เฟิงถิงเซินน่าจะเป็นคนแอบถ่าย

หลังจากเฟิงจิ่งซินคุยกับครูที่สอนเธอตีกลองชุดไปสักพักหนึ่ง เฟิงจิ่งซินก็เริ่มตีกลองชุดอย่างต่อเนื่อง

หรงฉือดูวิดีโอจบแล้ว รู้สึกว่าเฟิงจิ่งซินตีเข้าจังหวะแล้วจริง ๆ และดูเหมือนจะทำได้ดีเลยทีเดียว