บทที่ 545

ซุนเยว่ชิงชักสายตากลับ ยิ้มบาง ๆ เล็กน้อย แล้วพูดว่า “ถือว่าใช่”

พวกเธอกับเพื่อนทักทายกันอีกสักพัก หลังมองส่งเพื่อนจากไป พวกเธอจึงหันหันกลับแล้วขึ้นรถ

หลังจากที่อยู่บนรถ ไม่ว่าจะเป็นซุนเยว่ชิงหรือคุณย่าหลิน ต่างก็คิดว่าปฏิกิริยาของพวกเธอเมื่อสักครู่ดูจะเกินไปหน่อย

เมื่อเห็นว่าหรงฉือกับเฟิงถิงเซินดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีเข้าหน่อย ก็คิดว่าระหว่างพวกเขามีอะไรกันจริง ๆ เสียแล้ว ถึงขนาดคิดโยงไปว่าเพราะเหตุผลนี้ เฟิงถิงเซินถึงไม่ไปรับใบหย่ากับหรงฉือในทันที

ตอนนี้ลูกของหรงฉือและเฟิงถิงเซินก็โตขึ้นบ้างแล้ว เพื่อเห็นแก่หน้าลูก เฟิงถิงเซินจะทำดีกับหรงฉือสักหน่อยก็นับว่าเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

พอพวกเธอเห็นเฟิงถิงเซินมีท่าทีที่ดีต่อหรงฉือ ก็เริ่มคิดอะไรเพ้อเจ้อไปเอง ปฏิกิริยาดูจะเกินไปหน่อยจริง ๆ

……

อีกด้านหนึ่ง

หลังออกมาจากร้านอาหาร เฟิงถิงเซินขับรถพาหรงฉือและเฟิงจิ่งซินไปเก็บผลไม้ที่วิลล่าส่วนตัวบนภูเขาแห่งหนึ่ง เพื่อสัมผัสกับความสุขของการเก็บเกี่ยว

เฟิงถิงเซินได้ทักบอกคนไว้ล่วงหน้าแล้ว พอพวกเขามาถึง ก็มีคนออกมาต้อนรับพวกเขาทันที

“ประธานเฟิง คุณจิ่งซิน”

หลังจากที่อีกฝ่ายทักทายเฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินเสร็จ มองเห็นเธอ อาจจะรู้สึกไม่คุ้นเคย ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงท่านนี้ชื่ออะไรครับ?”

เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินก่อนหน้านี้ก็มักจะมาเที่ยวที่นี่อยู่บ่อย ๆ

หรงฉือยังไม่ทันได้พูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็รีบลากเธออย่างตื่นเต้นและเดินไปข้างหน้าอย่างคุ้นทางแล้ว “คุณแม่ ลูกพีชและทับทิมตรงนั้นทั้งลูกใหญ่และหวานมากเป็นพิเศษ คุณพ่อยังบอกอีกว่าต่างก็เป็นสายพันธุ์หายากในท้องตลาด คุณแม่จะต้องชอบแน่ ๆ เลย ตอนนี้พวกเราไปเก็บทับทิมก่อนดีไหมคะ?”

หรงฉือ “จ้ะ”

พูดจบ เธอก็พูดกับผู้ดูแลวิลล่าที่มาต้อนรับว่า “ฉันแซ่หรงค่ะ”

ตอนที่ผู้ดูแลวิลล่าคนนี้ได้ยินเฟิงจิ่งซินเรียกเธอว่าแม่ นัยน์ตาก็ฉายแววประหลาดใจ แต่ก็เก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดี เขายิ้มและพูดอย่างสุภาพว่า “คุณหรงนี่เอง ยินดีต้อนรับครับ”