บทที่ 549

เธอไม่คิดจะสนใจเฟิงถิงเซิน แล้วพูดกับเฟิงจิ่งซินว่า “ซินซิน พรุ่งนี้แม่ยังมีเรื่องบางอย่างต้องจัดการ เพราะฉะนั้น...”

เฟิงจิ่งซิน “งั้นพรุ่งนี้พวกเรากลับเช้าหน่อยก็ได้แล้วนี่คะ”

หรงฉือ “...”

เธอมองไปทางเฟิงถิงเซิน

ความหมายคือเรื่องนี้เขาเป็นคนก่อขึ้นมา ดังนั้นให้เขามาจัดการ

เฟิงถิงเซินก็มองไปยังเธอ และเข้าใจความหมายในแววตาของเธอ

เขายิ้มเล็กน้อย กลับไม่ได้โน้มน้าวเธอ แต่เป็นลูบศีรษะของเฟิงจิ่งซิน แล้วพูดว่า “ซินซิน ในเมื่อแม่มีงาน พวกเราก็กลับก่อนเถอะ รอโอกาสหน้าพวกเราค่อยมาดูดาวด้วยกันใหม่”

เฟิงจิ่งซินได้ยิน จริง ๆ ก็ไม่ได้ผิดหวังมากนัก ถึงอย่างไรวันนี้เธอก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว

เธอจึงตอบว่า “งั้นก็ได้ค่ะ”

พวกเขาให้คนเก็บผลไม้บางส่วน ก่อนเตรียมจะจากไป ผู้ดูแลก็ถามพวกเขาว่า “ไวน์องุ่นที่หมักเมื่อตอนบ่ายจะเอากลับไหมครับ?”

ตอนแรกที่หมัก เหตุผลที่พวกเขาแบ่งบรรจุขวด ก็เพื่อจะได้สะดวกให้พวกเขาเอากลับบ้านของแต่ละคน

หรงฉือไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินคิดอย่างไร เธอพูดว่า “ขวดนั้นของฉัน ฉันอยากเอากลับค่ะ”

ต่อจากนี้ เธอคงจะไม่มาที่นี่กับพวกเฟิงถิงเซินอีกแล้ว ไม่สู้เอากลับไปตอนนี้ดีกว่า

เฟิงถิงเซินได้ยิน มองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เอาไว้ที่นี่ขวดหนึ่งแล้วกัน”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง พวกเขาขึ้นรถ ก็ออกจากวิลล่าส่วนตัวบนภูเขาแล้ว

หนึ่งชั่วโมงกว่าให้หลัง เฟิงถิงเซินก็ส่งหรงฉือกลับบ้านตระกูลหรง

หลังจากที่เฟิงจิ่งซินกลับมาถึงบ้าน ก็แบกกระเป๋าใบเล็กของตัวเองขึ้นไปชั้นบนอย่างมีความสุขเพื่ออาบน้ำและเข้านอน

เธออาบน้ำเสร็จออกมา พอค้นโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก จึงพบว่าโทรศัพท์เธอแบตหมดตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เธอชาร์จแบตโทรศัพท์ หลังจากที่เปิดเครื่อง เธอจึงจะเห็นข้อความที่หลินอู๋ส่งมาให้เธอ

เธอรู้สึกผิดชั่วขณะ จากนั้นก็โทรศัพท์ไปหาหลินอู๋ทันที

ทางหลินอู๋ไม่นานก็รับสายแล้ว เธอแย่งพูดก่อนที่หลินอู๋จะเอ่ยปาก “ขอโทษนะคะน้าอู๋อู๋ ตั้งแต่ช่วงบ่ายวันนี้หนูไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัว เลยไม่เห็นข้อความของน้า”

ทางหลินอู๋ยังคงมีน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่เหมือนเดิม “น้ารู้จ้ะ เมื่อกี้น้าคุยโทรศัพท์กับคุณพ่อหนูแล้ว ได้ยินว่าพวกหนูไปเก็บผลไม้มา เที่ยวสนุกไหม?”