บทที่ 6

วันรุ่งขึ้น

เมื่อเฟิงถิงเซินมาถึงบริษัทก็บังเอิญเจอกับหรงฉือพอดี

หรงฉือไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินได้กลับประเทศแล้ว

จู่ๆ ก็เจอกับเฟิงถิงเซินที่บริษัทโดยไม่ทันตั้งตัว หรงฉือถึงกับหยุดชะงักในทันที

เมื่อเฟิงถิงเซินเห็นหรงฉือ นัยน์ตาก็ฉายแววตาประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็คิดเพียงว่าหรงฉือคงเพิ่งกลับมาจากไปทำธุระ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

เขามีสีหน้านิ่งเฉย เดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชาเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในบริษัท

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อรู้ว่าเขากลับประเทศอย่างกะทันหัน หรงฉือจะรู้สึกประหลาดใจมาก

ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถวิ่งเข้าไปกอดเข้าได้ แต่เธอก็จะมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและมีความสุข เริ่มกล่าวทักทายเขาว่าสวัสดีตอนเช้าด้วยรอยยิ้มก่อนแม้ว่าเขาจะเย็นชาก็ตาม

ทว่าตอนนี้ หรงฉือกลับหลบตาลงทันทีที่มองเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา และบนใบหน้าก็ไม่แสดงความตื่นเต้นและความสุขเหมือนที่ผ่านมาอีกต่อไป

แต่เฟิงถิงเซินไม่ทันได้สังเกตก็เดินจากไปก่อนแล้ว

หรงฉือมองตามแผ่นหลังที่มั่นคงและสง่างามของชายหนุ่ม และไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ในเมื่อเข้ากลับมาแล้ว งั้นเรื่องหย่าร้างก็คงจะถูกนำมาคุยกันในเร็วๆ นี้ไหมนะ?

ในเมื่อตัดสินใจแน่วแน่ที่จะหย่าร้าง หรงฉือจึงไม่ได้ซีเรียสเรื่องของเฟิงถิงเซินอีกต่อไป เธอกลับเข้าสู่โหมดทำงานทันทีที่เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเจ๋อได้โทรศัพท์สั่งเธอว่า “ชงกาแฟสองแก้วแล้วเอาไปเสิร์ฟที่ห้องทำงานของท่านประธานเฟิง”

แรกเริ่มตอนที่เธอได้รู้ว่าเฟิงถิงเซินชอบดื่มกาแฟ เธอจึงใช้ความพยายามอย่างมากในการศึกษาการชงกาแฟเพื่อทำให้เฟิงถิงเซินชอบเธอ

และแล้วความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

หลังจากดื่มกาแฟที่เธอชงแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือที่บริษัท เฟิงถิงเซินก็ระบุว่าต้องดื่มกาแฟที่เธอชงเท่านั้น

ตอนนั้นเมื่อรู้ว่าเฟิงถิงเซินชอบกาแฟที่เธอชงจริงๆ เธอก็ตื่นเต้นอยู่นานมาก และคิดว่านี่คือก้าวแรกสู่ความสำเร็จ

แต่ในความเป็นจริง เธอประเมินความเกลียดและความระแวงของเฟิงถิงเซินที่มีต่อเธอต่ำเกินไป

จริงอยู่ที่เขาชอบกาแฟที่เธอชง

แต่แค่ชอบกาแฟที่เธอชงเท่านั้น

และยังคงมีท่าทีห่างเหินและเย็นชากับเธอเหมือนเช่นเดิม

ดังนั้นเขามักจะสั่งให้เจียงเจ๋อติดต่อเธอทุกครั้งที่เขาต้องการดื่มกาแฟที่เธอชง หลังจากที่เธอชงกาแฟเสร็จแล้ว พวกเจียงเจ๋อก็จะมารับกาแฟ

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอเข้าใกล้เลยสักนิด

มีเพียงบางครั้งเท่านั้นที่เจียงเจ๋อและคนอื่นๆ ไม่ว่าง เธอถึงมีโอกาสเอากาแฟไปเสิร์ฟถึงห้องทำงานของเขาด้วยตัวเอง

และครั้งนี้ จากที่ฟังความหมายของเจียงเจ๋อในโทรศัพท์ น่าจะต้องการให้เธอชงเสร็จ แล้วเอาไปเสิร์ฟให้เฟิงถิงเซินเลย

หลังจากที่หรงฉือชงกาแฟเสร็จ จากนั้นก็วางลงบนถาดแล้วเอาไปเสิร์ฟให้เฟิงถิงเซิน

ประตูใหญ่ของห้องทำงานของเฟิงถิงเซินเปิดอยู่

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของเฟิงถิงเซิน ขณะที่เธอกำลังจะเคาะด้วยความสุภาพก็เห็นหลินอู๋นั่งอยู่บนตักของเฟิงถิงเซิน และดูเหมือนว่าทั้งสองคนกําลังจูบกัน

หรงฉือหยุดชะงัก และหน้าซีดขาวในทันที

เมื่อหลินอู๋เห็นเธอก็รีบลงจากตักของเฟิงถิงเซิน

เฟิงถิงเซินมีสีหน้าไม่ดีมากๆ พูดเสียงเย็นชาว่า “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?!”

หรงฉือกําถาดในมือแน่น “ฉันมาเพราะเอากาแฟมาให้คุณ——”

“พอได้แล้วเลขาหรง” เฉิงหยวน เลขาคนสนิทอีกคนของเฟิงถิงเซินมาถึงพอดี

เขาเป็นคนรู้ที่ความสัมพันธ์ระหว่างหรงฉือและเฟิงถิงเซิน

เขาพูดว่า “มันค่อนข้างน่าเบื่อจริงๆ ที่คุณเป็นแบบนี้”

เฉิงหยวนไม่ได้พูดตรงๆ แต่ทันใดนั้นหรงฉือพลันเข้าใจความหมายแฝงของเขา

เขาคิดว่าเธอรู้ว่าหลินอู๋มาที่บริษัท จึงปรากฏตัวที่นี่โดยใช้ข้ออ้างว่ามาเสิร์ฟกาแฟเพื่อที่จะขัดจังหวะการอยู่ด้วยกันระหว่างเฟิงถิงเซินและหลินอู๋...

และดูจากสีหน้าของเฟิงถิงเซิน ดูเหมือนเขาจะคิดแบบเดียวกัน