บทที่ 601

หลังจากที่จับปลาอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง เฟิงจิ่งซินก็หมดความสนใจไปเสียแล้ว แต่กลับถูกแนวปะการังหลากสีสันดึงดูดใจแทน

พอรู้ว่าไม่สามารถขุดมันได้ เธอก็เสียใจอยู่นานมาก

สวนสนุกแห่งหนึ่งบนเกาะ มีการตกแต่งและออกแบบที่เต็มไปด้วยสไตล์พังค์ เฟิงจิ่งซินชื่นชอบมาก

หลังจากที่ดำน้ำเสร็จ และทานอาหารเย็นแล้ว หรงฉือกับเฟิงถิงเซินก็พาเฟิงจิ่งซินไปสวนสนุกต่อ

หลังจากที่เล่นไปหลายโปรแกรม อาจเป็นเพราะเห็นว่าหรงฉือเอาแต่อยู่เป็นเพื่อนเธอ เฟิงจิ่งซินจึงดึงมือของหรงฉือแล้วพูดว่า “คุณแม่อยากนั่งชิงช้าสวรรค์ไหมคะ? พวกเรานั่งชิงช้าสวรรค์ดีไหม?”

หรงฉืออยากนั่งชิงช้าสวรรค์อยู่บ้างจริง ๆ เพราะหลังจากขึ้นไปแล้วก็จะสามารถเห็นภาพรวมของทั้งเกาะได้จากมุมสูง

ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ หรงฉือก็พยักหน้าเล็กน้อย

เฟิงจิ่งซินถามอีกว่า “คุณพ่อนั่งไหมคะ?”

เฟิงถิงเซินมองหรงฉือแวบหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้ามองไปทางชิงช้าสวรรค์ก่อนจะพูดว่า “นั่งสิ”

แสงไฟและการตกแต่งของที่นี่ ล้วนเต็มไปด้วยสไตล์พังค์

ชิงช้าสวรรค์ค่อย ๆ สูงขึ้น ทิวทัศน์รอบด้านปรากฏสู่สายตา เฟิงจิ่งซินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้น ก่อนจะเดินไปเดินมาอย่างมีความสุข พลางชะโงกมองออกไปข้างนอกไม่หยุด

ในทางตรงกันข้าม เฟิงถิงเซินและหรงฉือกลับเงียบกว่ามาก

แม้ว่าพวกเขาก็มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของทั้งเกาะจากมุมสูงเหมือนกัน แต่แค่มองไม่กี่ครั้งก็ละสายตากลับมาแล้ว

หรงฉือรู้สึกว่า แม้ไฟบนเกาะส่วนใหญ่จะเปิดอยู่ ดูแล้วสวยงามมาก แต่เพราะแทบไม่มีคนอยู่เลย สวนสนุกที่กว้างใหญ่จึงดูราวกับเมืองร้าง ชวนให้รู้สึกเงียบเหงาเหลือเกิน

หลังจากความตื่นเต้นของเฟิงจิ่งซินผ่านพ้นไปแล้ว อาจเป็นเพราะนึกถึงจุดนี้ได้เช่นกัน รอยยิ้มจึงจางลงเล็กน้อย พูดขึ้นว่า “ถ้าคนเยอะกว่านี้ คึกคักอีกหน่อยก็คงดีนะคะ คนน้อยแบบนี้รู้สึกไม่สนุกเอาเสียเลย”

เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มเฟิงจิ่งซินที่ซุกตัวในอ้อมแขนของตัวเองขึ้นมา แล้วพูดว่า “ผ่านช่วงนี้ไปจะมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวที่นี่มากขึ้น พอถึงตอนนั้นก็จะมีคนเยอะแล้ว เวลานั้นพวกเราค่อยมาที่นี่กันอีกก็ได้”