บทที่ 604

เรื่องนี้ เซี่ยงหรูฟางไม่พูด หลินอู๋กับซุนเยว่ชิงก็เข้าใจ

แต่ซุนลี่เหยา หลังจากที่เซี่ยงหรูฟางพูดจบไปแล้ว ต้องใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะเข้าใจความหมายที่เซียงหรูฟางต้องการสื่อ

ชั่วขณะนั้น เธอยิ่งโมโหพูดขึ้นว่า “นี่...นี่เป็นไปไม่ได้ จะต้องเป็นแค่ความบังเอิญแน่ ๆ”

เซี่ยงหรูฟางไม่ได้พูดอะไรอีกครู่หนึ่ง แต่กลับเหลือบมองไปทางหลินอู๋

ถึงแม้ก่อนหน้านี้พวกเธอต่างก็คิดว่าเฟิงถิงเซินมีความรู้สึกต่อเธอลึกซึ้งมาก ตราบใดที่เธอติดต่อกับเฟิงถิงเซินให้มากขึ้น ย่อมสามารถกลับมาคืนดีกับเฟิงถิงเซินเหมือนเดิมได้อย่างแน่นอน

แต่ที่เธอรู้มา สองวันนี้หลินอู๋เป็นฝ่ายติดต่อไปหาเฟิงถิงเซินแล้ว แต่ทางเฟิงถิงเซินกลับบอกว่ามีธุระปลีกตัวมาไม่ได้...

เฟิงถิงเซินมีงานต้องทำ แต่กลับสละเวลาออกมาทานอาหารกับหรงฉือ...

พูดแบบนี้ ตอนนี้ในใจของเฟิงถิงเซิน ระหว่างหรงฉือกับหลินอู๋ ใครสำคัญกว่ากัน ดูเหมือนจะเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว

ซุนลี่เหยาโกรธก็ส่วนโกรธ ไม่อยากเชื่อก็ส่วนไม่อยากเชื่อ แต่ก็คิดถึงจุดนี้ได้เช่นกัน

เธอยิ่งไม่อยากเชื่อเข้าไปใหญ่ จึงพูดอย่างร้อนรนว่า “พี่เขยไม่ได้ไปทานอาหารกับผู้หญิงคนนั้นตามลำพังเสียหน่อย พวกเขาทานอาหารด้วยกัน จะเป็นเพราะเฟิงจิ่งซินไม่ได้หรือไง ขัดใจเธอไม่ได้ เลยต้องไปทานอาหารกับหรงฉือน่ะ? ถึงอย่างไร พี่เขยรักและเอ็นดูเฟิงจิ่งซินมากแค่ไหน พวกเราต่างรู้กันดีอยู่แล้ว”

ก็มีความเป็นไปได้นี้อยู่จริง ๆ

แต่ที่กลัวก็คือ อาจจะเป็นตรงกันข้าม คือเฟิงถิงเซินใช้เฟิงจิ่งซินเป็นข้ออ้าง เพื่อจะได้พบกับหรงฉือ

ซุนเยว่ชิงและหลินอู๋ยังคงไม่พูดอะไรมาก

ซุนเยว่ชิงมีแววตาลุ่มลึก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

……

วันรุ่งขึ้น

หรงฉือกลับไปทำงานที่บริษัทตามปกติ

ตอนเย็น เธอกับอวี้มั่วซวินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน

เมื่อพวกเขาเข้าสู่โถงงานเลี้ยง เพิ่งจะคุยกับเจ้าของงานได้ไม่กี่คำ ก็เห็นหลินอู๋และคนอื่น ๆ แล้ว

แต่ว่า กลับไม่เห็นเงาร่างของเฟิงถิงเซินเลย

หรงฉือเบือนสายตาไปทางอื่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

อวี้มั่วซวินก็มองเห็นพวกเขาแล้วเช่นกัน เบะปากพูดว่า “โชคร้ายจริง ๆ”