บทที่ 606

เฟิงถิงเซินได้ยิน ก็เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าหลังจากที่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก็พูดว่า “โอเค”

เขาเพิ่งพูดจบ เฉิงหยวนก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว

หลังจากที่รายงานการทำงานเสร็จ เขากำลังจะจากไป ก็ได้ยินเฟิงถิงเซินพูดกับเขาว่า “ช่วยเลื่อนนัดทานอาหารเที่ยงไปเป็นเวลาอื่นให้ผมด้วย"

เฉิงหยวนตกตะลึงเล็กน้อย แต่พอเห็นหลินอู๋ที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ทันใดนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วตอบกลับว่า “ได้ครับ”

หลินอู๋ได้ยิน อารมณ์ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เธอมองไปทางเฟิงถิงเซิน ในแววตาก็เผยความอ่อนโยนออกมาเล็กน้อย

เที่ยงวันนั้น เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ออกไปทานอาหารด้วยกันแล้ว

หลังจากทานอาหารเสร็จ เฟิงถิงเซินยังมีงานอื่นต้องไปทำ ทั้งสองจึงแยกจากกันแล้ว

หลินอู๋กลับมาถึงบริษัท เซี่ยงหรูฟางอดใจไม่ไหวถามขึ้นในทันทีว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

คุณยายซุนและซุนเยว่ชิงก็มองมาเช่นกัน

หลินอู๋นั่งลง “ยังดีค่ะ รู้สึกแทบไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย”

เมื่อรู้ว่าเฟิงถิงเซินยกเลิกแผนการของตัวเองเพื่อเธอ และยังคงให้เธอเป็นที่หนึ่งเหมือนเมื่อก่อน คนตระกูลซุนต่างก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ซุนลี่เหยาพูดอย่างได้ใจว่า “ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าในใจของพี่เขย คนที่เขารักมากที่สุดจะต้องเป็นพี่แน่ ๆ!”

เซี่ยงหรูฟางก็ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่ เธออดพูดไม่ได้ว่า "เพียงแต่น่าเสียดาย ถ้าเธอไปพบถิงเซินในตอนเย็นก็คงจะดีกว่านี้…"

แบบนั้น เธอกับเฟิงถิงเซินก็จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น เมื่อความรู้สึกลึกซึ้ง ต่างฝ่ายต่างใกล้ชิดกัน…ความรู้สึกระหว่างพวกเขาก็จะกลับมาอบอุ่นได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

คนอื่น ๆ ต่างก็เข้าใจในสิ่งที่เซี่ยงหรูฟางคิด

จริง ๆ แล้วจุดนี้ อย่าว่าแต่ซุนลี่เหยา คุณยายซุนและคนอื่น ๆ เลย แม้แต่ระหว่างทางกลับหลินอู๋ก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน

แต่น่าเสียดาย…

ทันใดนั้นเซี่ยงหรูฟางก็ยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันคิดว่าในใจของถิงเซินยังใส่ใจเธออยู่ โอกาสแบบนี้ในอนาคตยังมีอีกเยอะ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้”

คนอื่น ๆ ก็คิดแบบนี้เช่นกัน

ชั่วขณะหนึ่ง ม่านหมอกที่ปกคลุมใบหน้าของคนตระกูลซุนมาหลายวัน ก็สลายหายไปในพริบตา อย่าว่าแต่ซุนลี่เหยาเลย แม้แต่รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าคุณยายซุนและซุนเยว่ชิงยังมีมากกว่าเมื่อเทียบกับเมื่อสองวันก่อน