บทที่ 609

แม้เฉิงหยวนจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดูจากสีหน้าของเขา หลินอู๋ก็เดาได้ทันทีว่า เฟิงถิงเซินต้องทำเรื่องบางอย่างเพราะหรงฉือ ซึ่งเป็นเรื่องที่เธอไม่รู้แน่ ๆ

สำหรับเรื่องนี้ หลินอู๋ไม่แปลกใจเลย

ถึงขนาดมีการเตรียมใจเอาไว้แล้วด้วย

แต่ทว่า ในยามนี้หัวใจของเธอกลับไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่เธอคาดไว้เมื่อก่อนหน้านี้

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่ได้เผยความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกมา ยังคงยิ้มแย้ม หลังจากนั้นก็พูดกับเฉิงหยวนว่า “ฉันรู้แล้ว ขอบคุณสำหรับการเตือนของคุณ”

เฉิงหยวนเห็นรอยยิ้มของเธอ ก็ชะงักไป

หลินอู๋กลับไม่ได้พูดอะไรมาก ก็หันหลังจากไปแล้ว

......

พริบตาเดียว ก็วันอาทิตย์แล้ว

นับตั้งแต่คุณยายหรงป่วยหนักเมื่อคราวก่อน คุณย่าเฟิงได้อ้างอิงตามสภาพร่างกายของคุณยายหรง แล้วส่งของมีค่าจำนวนไม่น้อยมาให้เธอ

เข้าวันนี้ ญาติที่เมืองเหยียนเฉิงของคุณยายหรงส่งของพื้นเมืองมาให้ คุณยายหรงเห็นว่าหรงฉือว่าง ๆ เลยจะให้เธอแบ่งของส่งไปให้คุณย่าเฟิงบ้าง

หรงฉือมาถึงบ้านเดิมแล้ว พอเข้าบ้านไป ไม่เห็นคุณย่าเฟิง กลับเห็นเฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินแค่สองคน

เฟิงถิงเซินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก

เฟิงจิ่งซินเห็นเธอ ก็โผเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าตกใจ “คุณแม่!”

หรงฉือก้มลงไปอุ้มเธอ “มาตั้งแต่เมื่อไร?”

“คุณพ่อบอกว่าพวกเราต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าทวดให้มากๆ ดังนั้นพวกเราเลยกลับมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้วค่ะ”

หรงฉือได้ยิน เหลือบมองเฟิงถิงเซินแวบหนึ่ง ก็พยักหน้าเบา ๆ

เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้อ่านหนังสือต่อ สายตาของเขามองไปที่สองแม่ลูก พอเห็นพ่อบ้านกับคนรับใช้หลายคนช่วยกันขนของเข้ามาในบ้าน เขาก็เอ่ยปากขึ้นว่า “เอาของมาให้คุณย่าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

หรงฉือเข้ามานั่งลงที่โซฟา ได้ยินแบบนั้น ก็พูดเสียงเรียบว่า “แค่พวกของพื้นเมืองนิดหน่อยเท่านั้น”