บทที่ 639

เหรินจี่เฟิงไม่ได้สังเกตสีหน้าของหรงฉือ พอได้ยินแม่ตัวเองพูดถึงจี้ชิงเยว่ เขาก็รู้สึกว่าหากจี้ชิงเยว่อยู่ วันนี้เขาก็คงมีคนคุยด้วยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

วันนั้น เกือบสี่ทุ่ม พวกหรงฉือก็เตรียมจะกลับกันแล้ว

ตอนที่ออกมาส่งพวกเขา เหรินอี้อันอดไม่ได้พูดว่า “เสี่ยวฉือ หากว่างก็เข้ามานั่งเล่นที่บ้านลุงกับมั่วซวินบ่อย ๆ นะ ลุงกับป้าของเธอยินดีต้อนรับพวกเธอเสมอ”

หรงฉือ “ค่ะ ฉันจะมาแน่นอน”

เหรินจี่เฟิงเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไร

แต่เขากลับยิ่งรู้สึกว่า พ่อแม่เขาดูเหมือนจะชอบหรงฉือมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าความชอบที่พวกเขามีต่อหรงฉือ ดูเหมือนจะมากกว่าอวี้มั่วซวินด้วยซ้ำ

หลังจากหรงฉือและคนอื่นจากไป เขาก็อดพูดไม่ได้ว่า “คุณพ่อคุณแม่ครับ ถึงแม้หรงฉือจะมีความสามารถมากก็จริง แต่เธอไม่ใช่คนที่จิตใจเที่ยงตรง พวกคุณ...”

คุณนายเหรินยิ้ม “อย่างนั้นเหรอ? แม่กลับรู้สึกว่าเสี่ยวฉือจิตใจตรงไปตรงมาดี แม่กับพ่อแกต่างยิ่งมองก็ยิ่งชอบเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ”

ขณะที่พูดคำนี้ สายตาที่คุณนายเหรินมองเหรินจี่เฟิงล้วนแฝงไปด้วยความเสียดายอยู่หลายส่วน

หากไม่ใช่เพราะลูกชายตัวเองสายตาไม่ถึง เขากับหรงฉือไม่แน่ว่าอาจยังพอมีโอกาส

แม้ว่าหรงฉือจะเคยแต่งงาน แต่ความสามารถโดดเด่น นิสัยดี บุคลิกยอดเยี่ยม แทบจะไร้ที่ติ หากเธอสามารถมีลูกสะใภ้ที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ได้ล่ะก็...

เหรินจี่เฟิงไม่รู้ความคิดของแม่ตัวเอง เขาคลึงหว่างคิ้วเล็กน้อย “คุณแม่ครับ ผมจริงจังนะ ตัวเธอไม่ได้มีความสามารถที่เหนือกว่าอย่างที่พวกคุณคิด ความคิดของเธอลึกซึ้งมาก ไม่ได้เป็นคนที่เรียบร้อยเหมือนอย่างตอนที่อยู่ต่อหน้าพวกคุณแบบนั้น”

เหรินอี้อันได้ยิน ก็เดาถึงสาเหตุได้ทันที “แกพูดแบบนี้ เพราะเสี่ยวฉือกับคุณหลินคนนั้นเกิดความขัดแย้งกันอีกแล้ว และแกก็คิดว่าเป็นความผิดของเสี่ยวฉือใช่ไหม?”

เหรินจี่เฟิง “พวกเธอไม่ได้เกิดความขัดแย้งกัน แต่เธอ...”

เหรินอี้อันกับคุณนายเหรินเดาในสิ่งที่เหรินจี่เฟิงต้องการจะพูดได้แล้ว ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับเฟิงถิงเซิน

เหรินอี้อันยิ้ม “สิ่งที่เห็นด้วยตาอาจไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไป พ่อกับแม่แกยืนหยัดในความคิดของตัวเอง และหวังว่าแกจะไม่ใช้อารมณ์มาตัดสิน ต้องตัดสินด้วยเหตุผล”