บทที่ 652

เฟิงจิ่งซินย่อมหน้าตาเหมือนเฟิงถิงเซินอยู่แล้ว

แต่นอกจากเฟิงถิงเซิน บนตัวเธอเหมือนจะยังมีเงาร่างของใครอีกคนอยู่

เฟิงถิงเซิน “ประธานเหริน เชิญนั่ง”

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหรินจี่เฟิงรู้สึกว่าเฟิงจิ่งซินดูคุ้นตา แต่เขามักจะนึกไม่ออกว่าเธอเหมือนใครกันแน่…

เขาละสายตากลับไป ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา

ไม่นานพวกเขาก็คุยเรื่องงานกันขึ้นมา

ขณะที่คุยเรื่องงาน เฟิงถิงเซินมีท่าทีมุ่งมั่นตั้งใจ รอยยิ้มก็สุขุมและมีมารยาทดี ราวกับไม่ใส่ใจเลยว่าเรื่องของเขากับหรงฉือจะถูกอีกฝ่ายรู้เข้า

ไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งซินเลื่อนไปเจอคลิปวิดีโออะไร ระหว่างที่เฟิงถิงเซินและคนอื่นกำลังคุยเรื่องงานกัน ก็พูดกับเขาอีกว่าอยากออกไปเที่ยวข้างนอกแล้ว

เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้ห้าม “ไปเถอะ แต่อย่าไปเที่ยวไกลนักล่ะ ได้เวลาก็กลับบ้าน”

“รู้แล้วค่ะ”

ประมาณเที่ยงวัน ขณะที่เฟิงถิงเซินและเหรินจี่เฟิงคุยกันเกือบเสร็จแล้ว เจียงเจ๋อก็เดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูเฟิงถิงเซิน เฟิงถิงเซินพยักหน้า จากนั้นยิ้มและถามว่า “เมื่อกี้เลขาผมบอกกับผมว่า วันนี้ประธานอวี้จากฉางโม่ก็เข้ามาที่บริษัทผม อีกเดี๋ยวผมจะเชิญประธานอวี้มาทานข้าว ประธานเหรินว่างไปทานด้วยกันไหม?”

ความสัมพันธ์ระหว่างเขา เฟิงถิงเซิน และอวี้มั่วซวินก็ธรรมดา ๆ หากเป็นเมื่อก่อน เหรินจี่เฟิงคงจะปฏิเสธไปแล้ว

แต่ตอนนี้…

เมื่อนึกถึงเรื่องระหว่างเฟิงถิงเซินกับหรงฉือ แล้วดูตอนที่เฟิงถิงเซินพูดถึงอวี้มั่วซวิน บนใบหน้าไม่มีความกระดากหรือความรู้สึกผิดเลย เหรินจี่เฟิงจึงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ได้สิ”

ดังนั้น เมื่อหรงฉือ อวี้มั่วซวิน และกู้เหยียนมาถึงชั้นล่างของเฟิงซื่อ ตั้งใจว่าจะไปทานข้าว ก็เห็นเฟิงถิงเซินและเหรินจี่เฟิงเข้าพอดี จึงหยุดฝีเท้าพร้อมกัน

เรื่องที่เฟิงถิงเซินและคนอื่นไปทานข้าวด้วยกัน พวกเขารู้อยู่แล้ว เพราะประธานเฉิงของเฟิงซื่อเคยบอกกับพวกเขา

พวกเขาแค่รู้สึกแปลกใจที่เหรินจี่เฟิงก็อยู่ด้วย

เฟิงถิงเซินเดินเข้ามาอย่างสุภาพ และเป็นฝ่ายจับมือกับอวี้มั่วซวินก่อน “เรื่องโปรเจกต์ยังต้องรบกวนประธานอวี้เข้ามาจัดการด้วยตัวเอง ต้องลำบากคุณมากจริง ๆ”