บทที่ 660

เฟิงถิงเซินและเฮ่อฉางปั่วไม่ได้เจอกันมาระยะหนึ่งแล้ว ปกติก็ติดต่อกันน้อยมาก พวกเขาคุยเรื่องงานในบริษัทของแต่ละฝ่ายขึ้นมา คุยกันอย่างสนุกสนานมากทีเดียว

เหรินจี่เฟิงรู้สึกว่าตัวเองไม่คิดจะคบกับพวกเขาเป็นเพื่อนอยู่แล้ว และไม่อยากแสร้งตามน้ำไปกับพวกเขามากนัก พอคุยกับพวกเขาไปไม่กี่ประโยคก็หาข้ออ้างแล้วเดินเลี่ยงไป

หลังจากนั้น ความสนใจของเขาก็หยุดอยู่ที่หรงฉือกับอวี้มั่วซวินที่กำลังต้อนรับแขกอยู่

เขาพบว่าอวี้มั่วซวินปฏิบัติกับหรงฉือเหมือนเดิม ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่งานเลี้ยงใกล้จะจบลง อวี้มั่วซวินถึงกับให้หรงฉือไปส่งเฟิงถิงเซินกับเฮ่อฉางปั่วด้วยซ้ำ

นี่อวี้มั่วซวินไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดในวันนั้นเลยแม้แต่น้อย!

เขาเชื่อใจหรงฉือขนาดนี้เลยเหรอ?

เหรินจี่เฟิงสีหน้ามืดครึ้มลง

หรงฉือไม่รู้ความคิดของเหรินจี่เฟิง เธอส่งเฟิงถิงเซินและเฮ่อฉางปั่วออกจากโถงงานเลี้ยงอย่างสุภาพ “ขอบคุณทั้งสองท่านมากที่มาร่วมงาน หากมีส่วนไหนที่เราต้อนรับไม่ทั่วถึง ก็ขออภัยด้วย”

เฮ่อฉางปั่วยิ้ม “เกรงใจแล้ว พวกเราเข้าใจได้”

หรงฉือ “ขอบคุณที่เข้าใจ”

จากนั้นก็พูดตามมารยาทกับเฟิงถิงเซินไปสองประโยค

เฟิงถิงเซินก็ตอบกลับอย่างสุภาพเช่นกัน

เฮ่อฉางปั่วมองพวกเขาสลับไปมา ทั้งสองฝ่ายปฏิบัติเหมือนเป็นคู่ค้าธุรกิจทั่วไป เขาจึงมองไปทางเฟิงถิงเซิน

เฟิงถิงเซินสังเกตเห็นสายตาของเขา ถามขึ้นว่า “มีอะไรหรือเปล่า?”

เฮ่อฉางปั่วเพิ่งคิดจะคุยกับเขาสักหน่อย

คุยถึงความรู้สึกที่เขามีต่อหรงฉือ

แต่เขายังไม่ทันได้พูดออกไป เฟิงถิงเซินก็มีสายเข้าแล้ว

หลังจากรับสาย เขาก็พูดว่า “ฉันยังมีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อย ครั้งหน้าถ้ามีเวลาก็ออกมาเจอกันสักหน่อย”

เฮ่อฉางปั่ว “ได้”