บทที่ 670

หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง ก็ตอบกลับไปว่า “สุขสันต์วันปีใหม่”

พอเธอเตรียมจะปิดเครื่องเข้านอน เวลานี้ อวี้มั่วซวินก็ส่งข้อความมาหาเธอ ชวนเธอพรุ่งนี้เช้าไปที่บ้านหนานจื้อจือ เพื่อเข้าไปสวัสดีปีใหม่ให้หนานจื้อจือสองสามีภรรยาด้วยกัน

หรงฉือตอบกลับ [โอเค]

หลังจากนั้น หรงฉือจึงจะวางโทรศัพท์ลงแล้วเข้านอน

ช่วงปีใหม่บริเวณวิลล่าแห่งนี้มีคนไม่มากนัก และไม่มีเสียงดอกไม้ไฟหรือประทัดมารบกวน หรงฉือจึงหลับสนิทจนถึงรุ่งเช้า

ตอนที่เธอตื่น เฟิงจิ่งซินก็ตื่นแล้วเช่นกัน “คุณแม่ สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ!”

หรงฉือยิ้ม ส่งอั่งเปาที่เตรียมไว้ก่อนจะออกไปข้างนอกเมื่อวานนี้ให้เธอ “สุขสันต์วันปีใหม่จ้ะ”

เฟิงจิ่งซินรับอั่งเปาของหรงฉือ ด้วยความดีใจมาก

พวกเธอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ลงมาชั้นล่างถึงพบว่า เฟิงถิงเซินก็ตื่นแล้วเช่นกัน และกำลังโทรศัพท์อยู่ชั้นล่าง

เมื่อเห็นพวกเธอลงมา ก็เอียงศีรษะมองมาทางพวกเธอ และพูดกับคนที่อยู่ปลายสายว่า “เข้าใจแล้วครับคุณย่า อีกเดี๋ยวพวกผมจะเข้าไป”

พูดจบ ก็วางสาย จากนั้นก็ส่งอั่งเปาที่เตรียมไว้ให้เฟิงจิ่งซินเช่นกัน “สุขสันต์วันปีใหม่นะ”

เฟิงจิ่งซินรับอั่งเปามาอย่างดีใจ “สุขสันต์วันปีใหม่ ขอบคุณค่ะคุณพ่อ!”

จากนั้นก็พูดกับเฟิงถิงเซินอีกว่า “คุณแม่ก็ให้อั่งเปาหนูด้วยล่ะ!”

เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อย มองไปทางหรงฉือ “อย่างนั้นเหรอ?”

ทันทีที่พูดจบ สายตาก็ยังคงมองหรงฉือเหมือนเดิม “คุณย่าให้พวกเรากลับบ้านเดิม”

ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ หากพวกเขารีบไปบ้านเดิมเพื่อทานอาหารเช้าในตอนนี้ จากนั้นเธอค่อยรีบกลับไปที่บ้านตระกูลหรง จริง ๆ ก็ยังทัน

แต่หรงฉือพูดว่า “คุณช่วยบอกคุณย่าแทนฉันด้วยว่า ฉันคงไม่เข้าไปแล้ว”

เฟิงถิงเซินได้ยินแบบนั้น กลับไม่ได้โน้มน้าว “โอเค”

เฟิงจิ่งซินรู้ว่าหรงฉือเตรียมจะกลับไปที่บ้านตระกูลหรง ก็อดพูดไม่ได้ว่า “คุณแม่ หนูจะไปกับคุณแม่ค่ะ”

เฟิงถิงเซินลูบผมของเฟิงจิ่งซินเบา ๆ “พ่อรับปากคุณย่าทวดหนูว่าจะกลับไปแล้ว ถ้าหนูอยากกลับไปที่บ้านคุณยายทวด ทานอาหารเช้าก่อนค่อยไปก็ได้”