บทที่ 672

เฮ่อฉางปั่วมาที่นี่หลัก ๆ เพื่อพบหรงฉือ

เขาเข้ามาคุยกับหรงฉือ อวี้มั่วซวิน แม้กระทั่งผู้ที่มาร่วมงานของพวกเขาไม่กี่ประโยค ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

อวี้มั่วซวินเริ่มชอบเฮ่อฉางปั่วมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

หลังจากที่เฮ่อฉางปั่วเดินจากไป เขากระซิบพูดกับหรงฉือว่า “เวลาบังเอิญเจอกันข้างนอก เขามักหาโอกาสเข้ามาทักทายพวกเราเสมอ ช่างใส่ใจจริง ๆ”

เขารู้สึกว่าเฮ่อฉางปั่วทำแบบนี้ เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสำคัญต่อความร่วมมือของพวกเขาทั้งสองฝ่าย

หรงฉือพยักหน้า

เธอก็คิดแบบนี้เช่นกัน

ตอนที่เฮ่อฉางปั่วกลับไปที่ห้องส่วนตัว อาหารก็มาเสิร์ฟแล้ว

ฉีอวี้หมิงรินไวน์ให้เฟิงถิงเซินกับเฮ่อฉางปั่วด้วยอารมณ์ที่ดีไม่น้อย “ยากมากกว่าจะมีเวลานัดรวมตัวกัน ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ต้องดื่มหลายแก้วหน่อย”

เฟิงถิงเซินกับเฮ่อฉางปั่วยกแก้วไวน์ขึ้น และดื่มเป็นเพื่อนฉีอวี้หมิง

แต่วันนี้พวกเขาต่างก็มีธุระต้องทำ ดื่มกันนิดหน่อยพอได้ แต่ดื่มมากไม่ได้

พวกเขาสามคนถือว่าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แถมยังอยู่ในแวดวงเดียวกันอีก ย่อมไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเรื่องคุย

พวกเขาคุยกันได้ครึ่งชั่วโมง ฉีอวี้หมิงก็มีธุระที่บ้าน เขาอยากคุยกับพวกเฟิงถิงเซินต่ออีกสักหน่อย แต่เสียดายที่ไม่มีเวลา พอรับโทรศัพท์ก็หยิบเสื้อคลุมเตรียมจะกลับไปแล้ว

เฮ่อฉางปั่วถือแก้วไว้ มองไปทางเฟิงถิงเซินโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

จริง ๆ แล้ววันนี้เขามีเรื่องจะคุยกับเฟิงถิงเซิน เพียงแค่ติดตรงที่ฉีอวี้หมิงอยู่ด้วย ไม่ค่อยสะดวก...

เขากำลังคิดแบบนี้อยู่ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา

หลังจากรับโทรศัพท์ สักพักหนึ่งก็พูดว่า “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

เฟิงถิงเซินมองไปทางเขา “จะกลับแล้วเหมือนกันเหรอ?”

เฮ่อฉางปั่วกำโทรศัพท์แน่น “อืม พวกเรา...”

เดิมทีเขาอยากจะพูดกับเฟิงถิงเซินสักสองสามประโยคก่อนออกไป แต่เวลานี้ ฉีอวี้หมิงที่เปิดประตูห้องส่วนตัว กลับบังเอิญเจอพวกหรงฉือเข้าพอดี

ฉีอวี้หมิงหยุดฝีเท้าเล็กน้อย แล้วสบถคำว่า “เชี่ย” ออกมาโดยไม่รู้ตัว

คำพูดที่เฮ่อฉางปั่วกำลังจะพูดออกมาหยุดชะงักทันที