บทที่ 676

หลังจากที่พวกเขาคุยงานอยู่พักหนึ่ง ขณะหยุดพักระหว่างคุยเล่นกัน โทรศัพท์ของหรงฉือก็ดังขึ้นมา

เป็นสายจากเฟิงจิ่งซิน

หลังจากที่เธอกับคนอื่น ๆ ทักทายกัน ก็ลุกขึ้นรับโทรศัพท์และเดินออกไปข้างนอก “ซินซิน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“ตานตานกลับมาที่เมืองตูเฉิงแล้ว และชวนพวกเราออกไปทานอาหารด้วยกันเย็นนี้ คุณแม่อยากไปด้วยกันไหมคะ?”

หรงฉือได้ยิน ก็พูดว่า “ขอโทษนะ เย็นนี้แม่ยังมีงานสังสรรค์ปลีกตัวไม่ได้ คงไม่ไปกับพวกหนูแล้ว”

พูดจบ เธอก็ผลักประตูแล้วออกไปจากห้อง

เธอมีธุระ ปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ

หลังจากที่เธอคุยกับเฟิงจิ่งซินอยู่ข้างนอกอีกไม่กี่ประโยค ก็ผลักประตูกลับไปคุยงานกับเฟิงถิงเซินและคนอื่นต่อ

หลังจากคุยงานเสร็จ หรงฉือกับกู้เหยียนก็ขอตัวกลับก่อนแล้ว

ส่วนเฟิงถิงเซินกับซูฉีคุยกันต่ออีกสักพักจึงจะออกไป แล้วกลับบ้านไปรับเฟิงจิ่งซินมาทานอาหาร

เฟิงจิ่งซินก็ไม่ได้เจอตานตานมานานแล้วเหมือนกัน เธอเตรียมของขวัญให้ตานตานเยอะมาก ตอนนี้เธอรู้สึกตื่นเต้นสุด ๆ

พอเห็นเฟิงถิงเซินกลับมา หลังเธอให้คนยกของขวัญที่เตรียมให้ตานตานขึ้นรถทีเดียวจนหมด ก็พูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณพ่อ หนูโทรหาคุณแม่ ชวนคุณแม่ไปด้วยกันแล้ว แต่คุณแม่มีงานสังสรรค์ ไม่มีเวลาเลยค่ะ”

เฟิงถิงเซินได้ยิน ก็ส่งเสียง “อืม” แล้วพูดว่า “พ่อรู้แล้ว”

เฟิงจิ่งซินค่อนข้างประหลาดใจ ”เอ๋? คุณพ่อรู้แล้วเหรอคะ?“

“อื้ม ตอนที่คุณแม่หนูรับสาย พ่อก็อยู่ข้าง ๆ”

“อ้อ...” เฟิงจิ่งซินขมวดคิ้ว รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อดไม่ได้พูดขึ้นว่า “งั้นทำไมคุณพ่อไม่ช่วยหนูโน้มน้าวคุณแม่ ให้คุณแม่ไปด้วยกันหน่อยล่ะคะ?”

เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อย ลูบศีรษะของเธอเบา ๆ ไม่ได้ตอบกลับ หลังจากเหลือบมองของขวัญที่เธอเตรียมให้ตานตาน ก็พูดว่า “เตรียมของเยอะขนาดนี้เชียว?”