บทที่ 692

ตอนที่คุยกับอวี้มั่วซวินได้พอสมควรแล้ว เฟิงถิงเซินก็โทรศัพท์หาเฟิงจิ่งซิน เฟิงจิ่งซินรับสายอย่างร่าเริงขึ้นมา “คุณพ่อ!”

เธอคุยกับเฟิงถิงเซินสองประโยค หันหน้ามาเห็นหรงฉือคุยกับคนอื่นเสร็จแล้ว อดถามไม่ได้ว่า “คุณแม่ จะคุยกับคุณพ่อสักหน่อยไหมคะ?”

“ไม่ล่ะ” หรงฉือลุกขึ้น หยิบแก้วน้ำขึ้นมา “แม่ลงไปเติมน้ำชั้นล่าง พวกลูกคุยกันไปนะ”

“ก็ได้ค่ะ”

ตอนที่หรงฉือลงมาชั้นล่าง คนอื่น ๆ ในตระกูลหรงก็กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ชั้นล่าง พอเห็นเธอลงมา หรงสวินก็รีบถามว่า “พี่ เมื่อกี้ทุกคนปรึกษากันแล้วว่า ตัดสินใจจะไปปิกนิกกันพรุ่งนี้ พี่จะไปด้วยไหม?”

หรงฉือมีเวลาพอดี จึงพูดว่า “เอาสิ”

“งั้น...ทางซินซิน?”

พวกเขาต่างก็รู้ว่า เฟิงจิ่งซินตัดสินใจจะออกไปเที่ยวกับพวกเฟิงถิงเซิน แต่พวกเขาตัดสินใจออกไปกะทันหันไม่ได้บอกเธอคงจะไม่ค่อยดีสักเท่าไร

“พี่จะบอกเธอเอง”

“โอเคค่ะ”

หรงฉือนั่งอยู่ในห้องรับแขก แล้วร่วมปรึกษาอย่างละเอียดกับทุกคนถึงเส้นทางท่องเที่ยวและร้านอาหารที่จะไปทานในวันพรุ่งนี้

หลังจากปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว ตอนที่หรงฉือขึ้นไปชั้นบน เฟิงจิ่งซินก็ยังคุยโทรศัพท์ไม่เสร็จ

แต่คนที่คุยด้วยในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เฟิงถิงเซิน แต่เป็นหลินอู๋

เฟิงจิ่งซินพูดว่า “รู้แล้วค่ะน้าอู๋อู๋ หนูวางสายก็จะพักผ่อนแล้ว น้ากับคุณพ่อก็รีบพักผ่อนนะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

หรงฉือยืนอยู่หน้าประตู รอให้เฟิงจิ่งซินวางสายแล้วจึงจะถือแก้วน้ำเดินเข้ามา จากนั้นก็ส่งแก้วน้ำที่อยู่ในมือให้เธอ

เฟิงจิ่งซินรับแก้วน้ำมา ยิ้มอย่างดีใจ “ขอบคุณค่ะคุณแม่!”