บทที่ 694

“เสี่ยวฉือ เธอห้ามทำเรื่องโง่ ๆ นะ เข้าใจไหม?” คุณยายหรงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “งานแต่งงานนี้ เธอต้องหย่า”

มีเพียงการหย่าอย่างเป็นทางการเท่านั้น เธอจึงจะสามารถเริ่มต้นใหม่ได้จริง ๆ

“เส้นทางในอนาคตของเธอยังอีกยาวไกล ไม่ว่าเธออยากจะทำอะไร ต่อไปล้วนมีโอกาสทั้งนั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการก้าวไปข้างหน้าอย่างถูกต้อง”

หรงฉือรู้ว่าคุณยายกำลังกังวลอะไรอยู่

เธอพยายามตั้งสติ ก่อนจะพูดว่า “ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว”

คุณยายหรงวางใจขึ้นเล็กน้อย แล้วตบมือของเธอเบา ๆ

ในคืนวันนั้น หรงฉือนอนไม่หลับอยู่นาน วันรุ่งขึ้นจึงตื่นสายไปหน่อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตอนที่เธอลงมาชั้นล่าง กลับมีแค่ป้าแม่บ้านที่คนในบ้านจ้างมา เธอถามว่า “พวกคุณยายกับป้าสะใภ้ฉันล่ะคะ?”

ป้าแม่บ้านได้ยิน ก็ยิ้ม “พวกเธอออกไปเดินเล่นค่ะ”

หรงฉือพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอทานอาหารเช้าแล้ว อยากจะออกไปหาคุณยาย และอยู่เป็นเธอให้มากหน่อย แต่เธอออกไปเดินเล่นรอบหนึ่งแล้ว ยังไม่เห็นพวกคุณยาย แต่กลับเป็นเพื่อนบ้านที่รู้จักกันดีเห็นเธอ ก็ถามว่า “เสี่ยวฉือก็ออกมาเดินเล่นเหมือนกันเหรอ?”

“ค่ะ ฉันอยากออกมาอยู่เป็นเพื่อนคุณยายน่ะ จริงสิ คุณเห็นไหมว่าคุณยายกับป้าสะใภ้ฉันไปทางไหนแล้ว?”

“เอ๋? คุณยายคุณกับหมิงเสว่ออกไปแต่เช้าแล้ว ไม่ได้ออกมาเดินเล่นนะ”

หรงฉือตกตะลึงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า คุณยายกับเหอหมิงเสว่น่าจะไปเยี่ยมแม่เธอที่โรงพยาบาล

ถึงแม้ร่างกายคุณยายยังพอไหว แต่ถึงอย่างไรก็อายุมากแล้ว คงรู้สึกว่าการได้พบกันแต่ละครั้งยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ ช่วงเกือบครึ่งปีมานี้ความถี่ที่คุณยายไปเยี่ยมลูกสาวที่โรงพยาบาลเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

เดิมทีก็ไม่มีอะไร

แต่เมื่อวานพวกเธอต่างก็อารมณ์ไม่ดี คุณยายคงห่วงว่าหากหรงฉือรู้ว่าเธอไปเยี่ยมหรงอิ้งเซิ่งในเวลานี้แล้วจะเสียใจ

แต่การที่ไม่ไปเยี่ยมลูกสาวที่โรงพยาบาล ในใจเธอจะยิ่งทรมาน จึงทำได้แค่ปิดบังเธอไว้เท่านั้น...

หรงฉือเบือนหน้าหนี สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากพูดทักทายกับเพื่อนบ้านสองประโยค ก็กลับบ้านตระกูลหรงแล้ว

เพิ่งกลับถึงบ้านตระกูลหรง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา