บทที่ 750

เห็นความอิจฉาของฝูงชนที่มีต่อหรงฉือ และเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหรงฉือ เขาก็รู้สึกขัดตาสุด ๆ

เขาไม่พูดอะไร ก็หันหลังเดินขึ้นตึกไปเงียบ ๆ คนเดียว

บ่ายวันนั้น หรงฉือและคนอื่น ๆ ในที่สุดก็จัดการงานที่อยู่มือเสร็จ ครึ่งเดือนต่อจากนี้ พวกเขาคงไม่จำเป็นต้องมาที่เฟิงซื่ออีกแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ ประธานเจียงของเฟิงซื่อเสนออย่างสุภาพว่าจะไปส่งพวกหรงฉือถึงข้างล่างด้วยตัวเอง

เย่ชิวอวี่และคนอื่น ๆ ก็กำลังจะกลับบริษัทไปจัดการธุระนิดหน่อยพอดี จึงรออยู่หน้าประตูลิฟต์พร้อมกัน

ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงแล้ว ตอนที่ประตูลิฟต์เปิดออก จึงพบว่าพวกเขาทั้งหมดต่างก็เงียบลง ประธานเจียงตั้งสติได้เป็นคนแรก ยิ้มและเดินเข้าไปต้อนรับ “ประธานเฟิง ประธานถาน”

เฟิงถิงเซินพยักหน้า สายตาเขามองไปยังทุกคน เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า…