บทที่ 787

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของดร.ลู่และฝูงคนด้านล่างเวที เย่ชิวอวี่ยังคงยิ้มไม่เปลี่ยน แต่สายตาของเขากลับเย็นชา เขาจ้องหรงฉือเขม็ง พูดว่า “ใช่แล้ว ทุกคนก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมครับ? แต่ดันมีคนทำ-ได้-แล้ว!”

‘ทำได้แล้ว’ สามคำนี้ เย่ชิวอวี่เน้นทีละคำอย่างช้า ๆ ความเย้ยหยันที่อยู่ในน้ำเสียงและใบหน้าก็ไม่มีการปิดบังเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ ทุกคนย่อมเข้าใจในทันที เย่ชิวอวี่อยากจะบอกกับทุกคนว่าวิธีเข้าทำงานที่ฉางโม่ของหรงฉือนั้นไม่โปร่งใส เธอไม่ได้เก่งอย่างที่ทุกคนคิดขนาดนั้น และบทความวิจัยที่เธอตีพิมพ์เหล่านั้นก็ไม่ใช่ผลงานที่เธอเขียนออกมาด้วยตัวเอง

หรงฉือจะเก่งอย่างที่ทุกคนคิดขนาดนั้นหรือไม่ ตราบใดที่ไม่กระทบความร่วมมือของทั้งสองฝ่าย เรื่องนี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับคนนอกมากนัก