บทที่ 1000

เย่ฮวนเอ่อร์ถอยหลังหนี “จ้าวอี้ นายอย่าดื้อรั้นเลย แบบนี้มันฆ่าคน ผิดกฎหมายนะ!”

จ้าวอี้ “สามปีก่อนฉันยังทำให้ฟู่อวิ๋นเซินตายได้ ครั้งนี้ฉันก็ทำให้เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้เหมือนกัน!”

ขนตาเรียวยาวของเย่ฮวนเอ่อร์สั่นระริก “สามปีก่อน ที่แท้เป็นนายที่ลงมือกับฟู่อวิ๋นเซินจริงๆ!”

จ้าวอี้ “แต่ฟู่อวิ๋นเซินมันดวงแข็งเกินไป มันกลับรอดมาได้! แถมยังกลายเป็นทายาทธุรกิจใหม่ที่รุ่งโรจน์ ฉันอยากให้มันตายแทบขาดใจ!”

เย่ฮวนเอ่อร์ “จ้าวอี้ สามปีก่อนนายทำอะไรกับฟู่อวิ๋นเซินกันแน่?”

จ้าวอี้หัวเราะเย็น “สามปีก่อน ฉันให้คนลากมันที่บาดเจ็บหนักขึ้นรถ แล้วผลักรถไปที่ขอบหน้าผา จากนั้นสาดกรดกำมะถันใส่หน้า ทำลายหน้าตามัน แล้วผลักทั้งคนทั้งรถตกหน้าผาไป!”

เย่ฮวนเอ่อร์คาดไว้แล้ว แต่พอได้ยินความจริงเต็มๆ เธอก็ถึงกับหายใจติดขัด

“จ้าวอี้ นายยังเป็นคนอยู่ไหม ใช้กรดสาดหน้าฟู่อวิ๋นเซินแบบนั้น!”

จ้าวอี้หัวเราะคลั่ง “ก็เพราะเธอนั่นแหละ! ใครใช้ให้เธอไปชอบมันล่ะ! ฟู่อวิ๋นเซินตอนนั้นมันก็แค่ไอ้จน แต่ก็ยังแย่งทุกอย่างไปจากฉัน เธอก็ยังชอบมัน พวกเธอชอบหน้าตามันนักใช่ไหม งั้นฉันก็จะทำให้มันกลายเป็นตัวอัปลักษณ์!”

ความริษยาของผู้ชายช่างน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด — จ้าวอี้ถึงขั้นคิดจะทำลายหน้าตาของอีกฝ่าย

“จ้าวอี้ นายทำเรื่องพวกนี้แล้วยังใส่ร้ายให้ฉัน ฟู่อวิ๋นเซินเลยเข้าใจผิดว่าฉันเป็นคนทำทั้งหมด ใช่ไหม?”

จ้าวอี้ยิ้มเยาะ “เธอรู้นี่?”

“ใช่ ฉันรู้แล้ว! ฟู่อวิ๋นเซินคิดมาตลอดว่าฉันสมรู้ร่วมคิดกับนาย คิดว่าฉันอยากฆ่าเขา ทั้งที่จริงๆ แล้วนายคือคนร้ายตัวจริง! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย นายต่างหากที่ป้ายความผิดใส่ฉัน! จ้าวอี้ นายชั่วร้ายเกินไป ฆ่าคนยังไม่พอ ยังทำลายหัวใจคนด้วย!”

จ้าวอี้ “ใช่ ฉันจะฆ่าคนและทำลายหัวใจด้วย ฉันจะทำให้พวกเธอแยกจากกันตลอดกาล ให้เขาเกลียดเธอ ให้เขารังเกียจเธอ!”