บทที่ 102

ภายในงานแถลงข่าว บรรยากาศเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ทุกคนต่างพากันตำหนิฉือหว่าน

ฮั่วซือหานจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา เขารู้สึกว่าเธอมันสมควรแล้ว เธอไม่รู้เหรอว่านี่คือถ้ำเสือ? เธอยังกล้ามาคนเดียวอีก

“บ้าชิบ!”

ลู่หนานเฉิงสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะพุ่งตัวไปช่วยฉือหว่าน

แต่มีคนไวกว่าหนึ่งก้าว ฮั่วซือหานที่อยู่ข้างๆ เคลื่อนตัวไปก่อนแล้ว

ลู่หนานเฉิง: “……”

ไม่ใช่เพื่อนกันหรือไง? สายตาของนายหายไปไหนแล้ว?

นายจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยแบบนี้ไม่ได้!

แต่ในขณะนั้นเอง บรรยากาศอันวุ่นวายในงานแถลงข่าวกลับเงียบสงัดลงทันที

ฮั่วซือหานมองเห็นฉือหว่านที่กำลังถูกล้อมไว้ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเปล่งอำนาจกดดันออกมาเพียงแค่จ้องมอง ทุกคนที่ถูกสายตาเธอกวาดผ่านต่างพากันเงียบเสียงไปโดยทันที

ฮั่วซือหานชะงักฝีเท้าลง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฉือหว่านในมุมนี้

คนที่อยู่รอบๆ ต่างก็มองฉือหว่านด้วยความตกตะลึง พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมฉือหว่านถึงมีออร่าเช่นนี้ พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดหวั่น

ฉือหว่านกวาดสายตามองคนทั้งหมด ก่อนจะจ้องตรงไปที่หวังกัง “แกคิดว่าฉันมาคนเดียวเหรอ?”

หวังกังชะงัก “หมายความว่าอย่างไร?”

ในขณะนั้นเอง เสียงของซูเสี่ยวฝูก็ดังขึ้น “หวังกังอยู่ตรงนั้น! เขาคือหวังกัง!”

ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียง แล้วก็เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พวกเขาเดินตรงไปยังหวังกัง พร้อมยื่นเอกสารหมายจับ “หวังกัง บัดนี้เราขอจับกุมคุณด้วยข้อหาขู่กรรโชก ทารุณกรรม และพยายามข่มขืน”

“แกร๊ก!” เสียงล็อกกุญแจมือดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ พันธนาการข้อมือทั้งสองของหวังกังไว้แน่น

ตู้ม!