บทที่ 106

ทุกคนยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด

ในขณะนั้น โทรทัศน์ในห้องจัดเลี้ยงกำลังออกอากาศข่าว ผู้ประกาศข่าวถือไมโครโฟนกล่าวว่า “วันนี้ เราได้จับกุมผู้ต้องหาคดีล่วงละเมิดทางเพศเด็ก และพยายามข่มขืนไม่สำเร็จ นอกจากนี้ เรายังจับกุมผู้ต้องสงสัยที่เป็นผู้ร่วมกระทำความผิดอีกหนึ่งราย”

ในจอปรากฏภาพหวังกังที่ถูกคลุมศีรษะด้วยถุงดำ ขณะกำลังถูกพาตัวขึ้นรถตำรวจ ไม่นานนัก หลี่หลันก็ถูกนำตัวออกมาเช่นกัน

สามผู้บริหารในห้องอาจไม่รู้จักหวังกัง แต่พวกเขารู้จักหลี่หลันดี ทุกคนอึ้งไปก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ประธานฉือ ผู้ต้องสงสัยคนนั้นดูคล้ายคุณนายฉืออหรือเปล่า?”

อะไรนะ?

มือของฉือไห่ผิง ทกำลังรินเหล้าชะงักค้าง เขาหันขวับไปมองหน้าจอ

และแน่นอนว่าภาพในจอคือหลี่หลันจริงๆ!

ใบหน้าของฉือไห่ผิงเปลี่ยนสีทันที ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่

ผู้ประกาศข่าวยังคงกล่าวต่อ “ใครๆ ก็มักจะถามว่าเศรษฐกิจแบบ ‘สุนัขเลียแข้งเลียขา’ ที่ไหนดีที่สุด? ขอบอกเลยว่าผู้ต้องสงสัยรายนี้คือที่สุดแล้ว! อายุปูนนี้ยังขายลูกสาวของตัวเองเพื่อเป็นสุนัขรับใช้ แถมยังทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งน่าตื่นตาตื่นใจและยิ่งใหญ่อลังการ…”

ฉือไห่ผิง : “…”

สีหน้าของสามผู้บริหารในห้องเริ่มไม่สู้ดี พวกเขาลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ

ฉือไห่ผิงรีบพยายามรั้งไว้ “ท่านประธานทั้งสาม พวกคุณ…”

ประธานหวัง ประธานหลิว และประธานจ้าว หันมามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างมีนัยยะ “ประธานฉือ ช่างทรงอิทธิพลจริงๆ เราคงตามคุณไม่ทันแล้ว”

กล่าวจบ ประธานบริษัททั้งสามก็เดินออกไปทันที

วันนี้ “สุนัขเลียแข้งเลียขาระดับตำนาน” อย่างหลี่หลันกลายเป็นที่รู้จักไปทั่ว แม้แต่ฉือไห่ผิงก็ถูกพลอยพาให้กลายเป็นตัวตลกในหมู่ผู้บริหารเหล่านี้

เพล้ง!

ฉือไห่ผิงหน้าถมึงทึง เขาขว้างแก้วในมือลงกับพื้นอย่างแรง

ในตอนนั้นเอง เสียงริงโทนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ปรากฏว่าเป็นฉือเจียวที่โทรมา

“พ่อคะ! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! งานแถลงข่าวพังไม่เป็นท่า แม่ถูกจับตัวไปแล้ว รีบพาทนายมาประกันตัวแม่ออกไปเดี๋ยวนี้เถอะ!” เสียงของฉือเจียวฟังดูร้อนรนปนสะอื้น

…

หน้าสถานีตำรวจ

ดึกมากแล้ว ฉือไห่ผิงพาทนายมาจัดการเรื่องและนำหลี่หลันออกมาจากข้างใน