บทที่ 112

เธอก็แค่เจ้าสาวตัวแทนที่ถูกส่งมาแต่งงานแทน เป็นแค่เรื่องผิดพลาดเล็กๆ เท่านั้น เขายอมรับว่าเคยหลงใหลเธอชั่วขณะหนึ่ง แค่เพราะแรงปรารถนา แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ

คนที่เขาชอบคือฉือเจียว

คนที่เขาต้องการก็คือฉือเจียว

เขาไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ต้องเวียนวนอยู่ระหว่างผู้หญิงสองคน ถึงเวลาต้องจบเรื่องระหว่างเขากับฉือหว่านแล้ว!

…

ซูเสี่ยวฝูกำลังจะเข้านอนในค่ำคืนอันเงียบสงบ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินไปเปิดประตู "ใครน่ะ?"

ฉือหว่านยืนอยู่หน้าประตู

ฉือหว่านไม่ได้เอาสัมภาระอะไรติดตัวมาเลย มีเพียงเสื้อกั๊กไหมพรมสีเหลืองอ่อนที่คุณนายใหญ่ฮั่วถักให้ เธอเงยหน้ามองซูเสี่ยวฝู แล้วแย้มรอยยิ้มขื่นขม "เสี่ยวฝู ฉันไม่มีบ้านอยู่แล้ว เธอให้ฉันพักด้วยได้ไหม?"

ซูเสี่ยวฝูรีบดึงเธอเข้ามา มือของฉือหว่านเย็นเฉียบ ซูเสี่ยวฝูรีบจับมือเธอขึ้นมาถูไถให้ความอบอุ่น "หวานหว่าน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมดึกขนาดนี้เธอถึงออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว มันอันตรายนะ!"

ฉือหว่านแย้มมุมปากเล็กน้อย "วันนี้ฉือเจียวกลิ้งตกลงมาจากบันได แล้วบอกฮั่วซือหานว่าไม่ให้ฉันอยู่ห้องเดียวกับเขา…ฉันก็เลยถูกไล่ออกมา"

ซูเสี่ยวฝูชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะโผเข้ากอดเธอแน่น "บ้าชะมัด! ไอ้คู่หญิงร้ายชายโฉดนี่!"

น้ำตาของซูเสี่ยวฝูเอ่อขึ้นมา เสียงของเธอสั่นเครือ "พวกเขา…ทำไมต้องรังแกเธอแบบนี้ด้วย!"

…

วันต่อมา

ฉือหว่านเดินทางไปมหาวิทยาลัย C เพื่อลงทะเบียนเข้าเรียน หลินจื้อหย่วนจัดการเรื่องทุกอย่างไว้ให้แล้ว ทำให้ทุกขั้นตอนผ่านไปอย่างราบรื่น เธอถูกจัดให้อยู่ในห้อง 12 ของคณะแพทยศาสตร์

เธอเลือกนั่งแถวหลังสุด นั่งคนเดียว แต่เพื่อนร่วมชั้นทุกคนเป็นมิตรดี พวกเขาแนะนำตัวและพูดคุยกับเธอ

ระหว่างนั้น เพื่อนร่วมห้องหลายคนเริ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น "เดี๋ยวอีกสักพัก ท่านหลินจะมาเป็นคนสอนเราด้วยตัวเอง! ท่านหลินเป็นคนคลั่งไคล้วิชาการแพทย์สุดๆ และยังเป็นบุคคลระดับตำนานของวงการแพทย์เลยนะ"

"ท่านหลินไม่ค่อยได้มาสอนแล้วนะ คาบนี้เป็นคาบพิเศษที่เพิ่มเข้ามา เรานี่โชคดีสุดๆ เลย!"

ท่านหลิน… ก็คือหลินจื้อหย่วน

คนคุ้นเคย

เมื่อคืนฉือหว่านนอนไม่ค่อยหลับ ตอนนี้หนังตาของเธอเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เธออ้าปากหาวหนึ่งครั้งก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะ งีบหลับชั่วคราว

ไม่นาน ห้องเรียนที่เคยเสียงดังวุ่นวายก็เงียบลงทันที ทุกคนรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง เพราะท่านหลินมาแล้ว