บทที่ 14

ในระหว่างเธอกับฉือหว่าน เขาจะเลือกเธอแน่นอน

ฉือหว่านไม่เคยเป็นคู่แข่งของเธอได้เลย

ฮั่วซือหานปรายตามองชายหนุ่มคนนั้นด้วยความเย็นชา ก่อนจะพูดคำหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ไสหัวไป"

ชายหนุ่มไม่กล้าหันหลังกลับ เขารีบหลบหนีออกไปอย่างลนลาน

ฮั่วซือหานก้มสายตาที่เย็นชาลงมองฉือเจียว ก่อนจะดึงแขนของตัวเองออกจากมือเธอ "ฉือเจียว คุณยังก่อเรื่องไม่พออีกเหรอ?"

ฉือเจียวชะงักไปทันที "คุณดุฉัน? ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ป่านนี้คุณคงได้นอนกับฉือหว่านไปแล้ว!"

ฮั่วซือหานไร้ซึ่งความรู้สึกบนใบหน้า "เพราะอย่างนั้นคุณเลยวางยาตัวเอง?"

ฉือเจียวที่ถูกฮั่วซือหานตามใจจนเคยตัว เงยคางขึ้นอย่างหยิ่งทะนง "ใช่สิ ฮั่วซือหาน ถ้าคุณกล้าแตะต้องฉือหว่าน ฉันก็จะให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องฉัน!"

สีหน้าของฮั่วซือหานมืดมนจนดูเหมือนจะบีบความเย็นออกมาได้ เขาหันหลังเดินออกไปทันที

เขาเดินออกไป

เขาไม่ปลอบเธอเลย!

ชายที่หล่อเหลาและร่ำรวยอย่างฮั่วซือหาน แม้แต่ตอนเดินในบาร์ก็ยังดึงดูดสายตาของผู้หญิงมากมายที่มองเขาด้วยความหลงใหล

ฉือเจียวเป็นผู้หญิงที่ฉลาด เธอรู้ว่าฉือหว่านและผู้หญิงพวกนั้นต่างต้องการฮั่วซือหาน เธอไม่มีวันเปิดโอกาสให้ใครได้แย่งเขาไป

เจ้าหญิงผู้หยิ่งทะนงคนนี้ก้มศีรษะลงในทันใด เธอพุ่งตัวเข้าไปกอดรอบเอวแกร่งของฮั่วซือหานจากด้านหลัง "ซือหาน อย่าไปเลยนะ"

ฮั่วซือหานหยุดเดิน

ฉือเจียวกอดเขาแน่นขึ้น เธอเบะริมฝีปากแดงพลางออดอ้อน "ซือหาน ขอโทษนะ ล้วนเป็นเพราะฉันรักคุณมากเกินไป ฉันไม่อยากให้คุณแตะต้องผู้หญิงคนอื่น"

พูดจบ ฉือเจียวซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขา "ซือหาน ฉันมึนหัวจัง"

ฮั่วซือหานเงียบไปสองวินาที จากนั้นเขาก็หันกลับมา ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว

ร่างบอบบางของเธอถูกแขนแกร่งของเขาประคองไว้ รอบๆ มีสายตานับไม่ถ้วนที่มองมาด้วยความอิจฉา

ฉือเจียวใช้มือโอบรอบคอของเขา ยิ้มอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา