บทที่ 142

ฮั่วซือหานสีหน้าเย็นชา "โจวเจิ้นอวี่นั่นใช้ทะเบียนรถที่สามารถขับผ่านได้ทุกที่ในไห่เฉิง การปิดถนนคงไม่ทันแล้ว"

"ท่านประธาน งั้นเราจะทำยังไงดีครับ?"

ฮั่วซือหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาโจวต๋าพ่อของโจวเจิ้นอวี่

ตระกูลฮั่วและตระกูลโจวมีความสัมพันธ์กันมานาน ตามลำดับญาติแล้ว ฮั่วซือหานต้องเรียกโจวต๋าว่า “อาโจว”

สายถูกรับอย่างรวดเร็ว เสียงของโจวต๋าดังขึ้น "ซือหาน โทรหาฉันแต่เช้า มีอะไรเหรอ?"

ฮั่วซือหานกำโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงเย็นเยียบ "ลูกชายของคุณจับคนของผมไป คุณลองคิดดูดีๆ ว่าเขามีวิลล่าส่วนตัวที่ชานเมืองหรือเปล่า"

……

วิลล่าส่วนตัวนอกเมือง

ฉือหว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้างที่นุ่มสบาย รอบตัวเต็มไปด้วยการตกแต่งหรูหรา

เธออยู่ที่ไหนกัน?

ฉือหว่านดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที

"ฉือหว่าน เธอฟื้นแล้วเหรอ?" เสียงของผู้ชายดังขึ้น

ฉือหว่านหันไปมอง ก็เห็นโจวเจิ้นอวี่

ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างตื่นตระหนก "โจวเจิ้นอวี่? คุณต้องการอะไร?"

เธอควรจะอยู่บนเวทีในฐานะเทพ C ที่กลับมา แต่ใครจะคิดว่าโจวเจิ้นอวี่กลับลักพาตัวเธอมาที่นี่แทน

โจวเจิ้นอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉือหว่าน เธอคิดว่าฉันอยากทำอะไรล่ะ? วันนั้นเธอเล่นงานฉันซะยับ แบบนี้เราไม่ควรคิดบัญชีกันสักหน่อยเหรอ?”

คุณชายโจวอย่างเขาไม่เคยเสียเปรียบใครมาก่อน เรื่องนี้เขากลืนมันไม่ลง จึงต้องสะสางกับฉือหว่านให้ได้

ฉือหว่านค่อยๆ วางมือลงที่เอวโดยไม่ให้ผิดสังเกต แต่สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แย่แล้ว! ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลังเวที เธอสวมชุดเดรสสีขาวแขนกุด จึงไม่ได้พกเข็มเงินหรือผงยาใดๆ มาด้วยเลย

โจวเจิ้นอวี่นั่งลงบนเตียงอย่างกะทันหัน พร้อมพูดว่า "ฉือหว่าน ตอนนี้ฉันให้เธอเลือกสองทาง ทางแรก คุกเข่าลงแล้วขอโทษฉัน ส่วนทางที่สอง..."

สายตาของเขาจ้องไปที่ใบหน้าเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือของ ฉือหว่านแต่งหน้าแล้วดูสดใสและสวยราวกับนางพญา ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง