บทที่ 145

ร่างสูงของฮั่วซือหานยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกสูงโปร่ง ดวงตาคู่นั้นเย็นชาราวกับหมึกดำที่สาดกระจาย ทั้งเฉยเมยและอันตราย “เรื่องนี้คิดว่าแค่พูดขอโทษคำเดียวแล้วจะจบได้เหรอ พวกคุณกลับไปเถอะ”

จงลี่ฮว๋าร้อนใจจนหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม เธออ้อนวอนว่า “ซือหาน ถือว่าอาสะใภ้โจวขอร้องเธอ ตอนที่เธอยังเด็ก อาโจวและอาสะใภ้โจวก็เคยอุ้มเธอมาก่อน ตระกูลโจวของเรามีลูกชายแค่คนเดียว เธอปล่อยเจิ้นอวี่ไปเถอะนะ ต่อไปเราจะสั่งสอนเขาให้ดีแน่นอน”

แต่ฮั่วซือหานยังคงเฉยเมย น้ำเสียงของเขาขณะออกคำสั่งเย็นชามาก “เลขาจ้าว ส่งแขก”

เลขาจ้าวรีบทำท่าทาง "เชิญ" ทันที และกล่าวว่า "ประธานโจว คุณนายโจว เชิญทางนี้ครับ"

โจวต๋าหน้าถอดสี “ฮั่วซือหาน เธอจะใจดำขนาดนี้จริงๆ เหรอ เพราะนังฉือหว่านคนนั้น? ฉันสืบมาแล้ว ผู้หญิงนั่นก็แค่เด็กบ้านนอกที่เรียนห่วยแตกคนหนึ่ง เธอมีค่าขนาดนั้นเลย? นายจะยอมฉีกหน้าตระกูลฮั่วกับตระกูลโจวของเรา ทำให้สองตระกูลต้องผิดใจกัน เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวจริงๆ?”

ฮั่วซือหานไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่เหลือบตามองเลขาจ้าว

เลขาจ้าว "ประธานโจว คุณนายโจว พวกคุณจะเดินออกไปเอง หรือให้ผมสั่งคนมาพาคุณออกไป?"

โจวต๋าโกรธจัด "แก! พวกเราเดินไปเอง!"

โจวต๋าพาจงลี่ฮว๋าออกไปด้วยกัน

หลังจากออกจากวิลล่าซีย่วน โจวต๋าก็ระเบิดความโกรธออกมา “ไอ้ฮั่วซือหานนั่นช่างไร้น้ำใจสิ้นดี! ทำอะไรโหดเหี้ยมเกินไปจริงๆ มันทำให้ฉันโมโหมาก!”

จงลี่ฮว๋าคว้าแขนเสื้อของโจวต๋าไว้ “ที่รักคะ ตอนนี้ลูกชายของเราอยู่ในมือของฮั่วซือหาน ถ้าเขาไม่ปล่อยตัว เราจะทำยังไงดี? นั่นคือลูกชายเพียงคนเดียวของเรา ถ้าเขาเป็นอะไรไป ตระกูลโจวคงได้สิ้นทายาทแล้ว เรารีบหาทางช่วยลูกเถอะ!”

แม้ว่าโจวต๋าจะโกรธจัด แต่เขาก็ทำอะไรฮั่วซือหานไม่ได้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ลูกชายของเขาเป็นฝ่ายก่อเรื่องก่อน หากเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต คงยากที่จะควบคุมสถานการณ์ได้

แต่ฮั่วซือหานกลับเย็นชาไร้ความปรานี แถมยังสั่งให้คนมาไล่พวกเขาออกไปอีก!

ขณะที่โจวต๋ากำลังจนปัญญา จู่ๆ เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ “ฉันคิดออกแล้ว! เราไปขอความช่วยเหลือจากคนคนหนึ่งได้!”

จงลี่ฮว๋าดวงตาสว่างขึ้นมาทันที “ใครคะ? ใครพอจะช่วยเราได้?”